แต่ใครจะคิดว่าเข้าใจของเตยหอม คือการที่เจ้าตัวเก็บของและเสื้อผ้าบางส่วนออกไปจากห้องจนคนที่เพิ่งมาถึงอย่างคเชนทร์ใจร่วงหล่นลงไปที่พื้นแบบนี้ ของทุกอย่างถูกโยนลงบนโต๊ะอย่างไม่ใยดีเมื่อใจมันร้อนรนจนรอแม้สักวินาทีเดียวก็ไม่ได้
มือหนากดหมายเลขที่จำได้ขึ้นใจทันทีก่อนจะรอสายด้วยใจที่สั่นไหว ความกลัว ความเสียใจ และอีกหลากหลายความรู้สึกตีรวนอยู่ในอกจนแทบยืนไม่ติด ถ้าหากรู้ว่าเตยหอมไปที่ไหนก็คงไม่มัวมาโทรให้เสียเวลาแบบนี้แน่ ไม่นานเท่าไรนักเตยหอมก็กดรับสายก่อนจะได้ยินเสียงที่คุ้นเคยเอ่ยถามออกมาราบเรียบสวนทางกับความรู้สึกของคเชนทร์โดยสิ้นเชิง
‘มีอะไรคะ’
“เตยไปไหน ไหนบอกว่าเข้าใจพี่ไงครับ”
คเชนทร์ถามกลับอย่างพยายามควบคุมน้ำเสียงให้ปกติที่สุด แม้ในใจจะร้อนรนแทบบ้าแล้วก็ตาม
‘ค่ะ เตยเข้าใจ’
“แล้วทำไมต้องหนีไปครับ”
ถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นไหวอย่างไม่กล้าคาดเดาคำตอบ ความนิ่งเฉยของเตยหอมบ่งบอกว่าเจ้าต
