‘กลับบ้านรึยังครับ วันนี้เหนื่อยมั้ย’
เตยหอมก้มมองข้อความที่อีกคนส่งมาให้เหมือนทุกวันอย่างหนักอึ้งในใจ ถึงจะอยากคุยด้วยแค่ไหนแต่ก็ต้องอดทนรอเวลาผ่านไปสักพักถึงจะตอบกลับบ้างบางคราว แม้การตอบกลับไปแต่ละครั้งคเชนทร์จะรีบตอบกลับมาทันทีราวกับรออยู่ก็ตาม แต่เพราะความรู้สึกมันยังไม่ได้ดีขึ้นขนาดนั้น เตยหอมไม่สามารถคุยหรือรับสายคเชนทร์ได้เหมือนปกติ เพราะภาพความเจ็บปวดในหัวมันคอยหลอกหลอนให้ปวดแปลบในใจอยู่ทุกครั้ง
ไม่ใช่ไม่ทรมาน เตยหอมเองก็คิดถึงและโหยหาอีกคนไม่ต่างกัน ไม่เคยคิดอยากเล่นตัวให้อีกคนตามง้ออยู่ทุกวันแบบนี้สักนิด ความรักไม่ใช่จะตัดออกไปจากใจง่ายดายขนาดนั้น เตยหอมเองก็รับรู้ถึงความจริงใจที่คเชนทร์กำลังทำอยู่ในทุกๆวันตั้งแต่เธอห่างออกมา แต่ถ้ายังมีอีกความรู้สึกก่อกวนอยู่ในใจแบบนี้ต่อให้กลับไปอยู่ด้วยกันอีกครั้ง รักแค่ไหนก็ไม่อาจมีความสุขได้เต็มหัวใจเหมือนเดิมอีกแล้ว เตยหอมก็แค่รอเวลาให้ต
