“ไม่ปล่อยใช่ไหม” พรรณดาราเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความโมโห หญิงสาวกำมืออีกข้างทุบแขนเขาสุดแรง และทุบไปหลายครั้งด้วย แต่ดูเหมือนกำปั้นน้อยๆของเธอจะไม่สะเทือนคนตัวโตที่ยืนค้ำหัวเธออยู่สักนิด “เจ็บตายแหละ” กวีว่า ทั้งน้ำเสียงและสายตาเยาะเย้ยเธอเต็มที่
“คนบ้า! ปล่อยนะ!” พรรณดาราโมโหสุดขีด หญิงสาวใช้ทั้งมือที่ว่างและเท้าทั้งสองทำร้ายเขา
“เฮ้ย!” กวีตกใจที่เด็กสาวโจมตีโดยไม่ทันตั้งตัว เขาไม่ได้เจ็บแต่ออกแนวรำคาญมากกว่า ชายหนุ่มกระตุกข้อมือบางดึงหมุนตัวเธอให้หันหลังให้เขา แล้วรวบตัวเธอมากอดไว้แน่น
พรรณดาราตกใจที่อยู่ดีๆก็ถูกเขากักกอดเอาไว้ได้อย่างง่ายดาย หญิงสาวจึงยกเท้าหมายจะกระทืบเท้าเขา แต่กวีก็ไหวตัวทัน เขายกร่างบางขึ้นจนเท้าลอยพ้นจากพื้น
“กรี๊ด! ปล่อยฉันนะ ไอ้โรคจิต ไอ้บ้ากาม ช่วยด้วยค่ะ! ช่วยด้วย!” เมื่อช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ พรรณดาราก็ตะโกนขอความช่วยเหลือ หญิงสาวหันหน้ากลับไปมองค
