“ค่ะ” พรรณดารารับคำ ยิ้มหวานให้พี่ชาย หญิงสาวมองค้อนคนที่เธอไม่อยากเจอหน้า ก่อนจะหมุนตัวเดินไปทางแปลงเกษตรสาธิตที่อยู่ห่างอาคารแสดงสินค้าไปเล็กน้อย
“พี่วี! มึงจะไปไหน” เพลิงตะวันรีบขยับไปดักทางคนที่ทำท่าจะเดินตามน้องเขาไป
“ไปดูแปลงเกษตร”
“ไม่ต้องเลย ไปดูแลลูกค้าคนสำคัญของพี่โน่น” เพลิงตะวันจับกวีหมุนแล้วรุนหลังเขาให้เดินกลับเข้าไปหาลูกค้าของเขา
“ไอ้เชี่ยเพลิง ที่มึงกีดกันกูอยู่เนี่ย เพราะมึงหึงกูหรือเปล่า นี่มึงคิดมิดีมิร้ายกับกูอยู่ใช่ไหม” กวีขืนตัวไว้ ไม่ยอมเดินไปข้างหน้าตามแรงดันของเพลิงตะวัน
“ปัญญาอ่อน ไปๆอย่ามายุ่งกับน้องผม ไม่งั้นพี่เจ็บตัวแน่ ที่นี่ถิ่นผมนะ อย่าทำตัวมีปัญหา”
“เออๆ ไปก็ได้วะ เก็บน้องมึงไว้ในไร่ดีๆล่ะ ออกจากไร่ไปเมื่อไหร่ กูจับปล้ำทำเมียทันที” กวียิ้มยียวน ก่อนจะเดินหนีไป ปล่อยให้คนหวงน้องได้แต่เข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันมองตามด้วยความรู้สึกอยากกระทืบคนพูดให้ตายคาตีน
เ
