ในห้องโถงคุณหญิงจันทร์วาดกำลังนั่งจิบชาอยู่ตามปกติ สีหน้าสงบเหมือนเช้าวันอื่นๆ
“แม่ครับ”
ราชันย์เอ่ยเสียงเข้มกว่าปกติเล็กน้อย
คุณหญิงเงยหน้ามองลูกชาย แล้วขมวดคิ้วเบาๆ
“ราชันย์ มีอะไรลูก ทำไมสีหน้าดูเคร่งแบบนั้น”
เขาเดินเข้าไปหยุดยืนตรงหน้าแม่ สายตาคมจ้องนิ่ง
“แม่รู้ใช่ไหมว่าพราวไปไหน”
คำถามนั้นทำให้คุณหญิงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะวางถ้วยชาลงอย่างใจเย็น
“รู้สิจ๊ะ พราวไปฝึกงานไม่ใช่เหรอ ยายทับทิมพาไปส่งตั้งแต่เช้าแล้วนี่”
“ไปฝึกงาน ที่ไหนครับแม่”
เสียงเขาต่ำลง แต่แฝงด้วยความตึงเครียดชัดเจน
คุณหญิงขมวดคิ้ว
“อ้าว… พราวไม่ได้บอกลูกเหรอ แม่เข้าใจว่าลูกคงรู้แล้วนะ”
หัวใจราชันย์กระตุกแรง
“ไม่ครับแม่ ผมไม่รู้ แม่บอกผมหน่อยได้ไหม ว่าเธอไปฝึกงานที่ไหน”
คุณหญิงมองสีหน้าลูกชาย แล้วก็เริ่มรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ
“ยายทับทิมบอกว่า พราวจะไปฝึกงานที่โรงพยาบาลต่างจังหวัดน่ะจ๊ะ เหมือนจะไกลพอสมควร
