เย็นของวันนั้น
ราชันย์ก้าวเข้ามาภายในคฤหาสน์ด้วยสีหน้าตึงเครียด เสื้อสูทที่เคยเนี้ยบกลับยับยู่ยี่ แววตาคมดุเต็มไปด้วยความอ่อนล้าและความโกรธที่กดไว้ไม่อยู่
เขาออกตามหาพราวแทบทั้งวัน ทั้งมหาวิทยาลัย คอนโดของมาริน ร้านกาแฟที่เธอชอบไปนั่งอ่านหนังสือ แม้กระทั่งถามเพื่อนๆของเธอทุกคน
แต่ไม่มีใครยอมบอกอะไรเขาเลย มีเพียงคำตอบเดิมซ้ำๆ “วันหนึ่งพราวจะกลับมาเอง” คำพูดนั้นยิ่งทำให้เขาแทบคลั่ง
“เป็นไงลูก เจอพราวไหม”
เสียงของคุณหญิงจันทร์วาดดังขึ้นจากห้องโถง ราชันย์หยุดฝีเท้า ก่อนจะตอบออกไปเสียงแข็ง
“ไม่ครับ”
บรรยากาศรอบตัวเงียบลงทันที
“ไม่เจอเลยเหรอวะ”
เตโชถามต่อ สีหน้ากังวลไม่แพ้กัน
“ครับ ไม่เจอเลยสักที่”
ราชันย์กำหมัดแน่น ขากรรไกรกัดกันจนขึ้นสันชัด
“แล้วทำไมไม่ลองไปถามยายทับทิมล่ะ เขาเป็นยายหลานกัน น่าจะรู้ดีที่สุดไม่ใช่เหรอ”
คำพูดนั้นทำให้ราชันย์หันขวับไปมองพี่ชายทันที
“ยายทับทิมกลับมาแ
