สองวันต่อมา
“อืม ยังไงกันเนี่ย”
พราวพึมพำกับตัวเอง พลางก้มหน้าดูหน้าจอโทรศัพท์มือถือ ชื่อ–นามสกุลของเธอปรากฏอยู่ในรายชื่อผู้ฝึกงาน แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นมาคือ
สถานที่ฝึกงาน: โรงพยาบาลเอกชนในกรุงเทพฯ
“ทั้งที่ลงชื่อว่าเชียงใหม่แท้ๆ ทำไมชื่อเราถึงไปขึ้นที่กรุงเทพได้ล่ะเนี่ย”
เธอขมวดคิ้วแน่น ความสับสนถาโถมเข้ามาในหัว ในขณะที่เท้าก็ก้าวเดินไปยังห้องพักที่อยู่ไม่ไกลจากโรงพยาบาลนัก
“แล้วแบบนี้ต้องทำยังไงดีล่ะ เฮ้อ… เกิดแต่กับฉันจริงๆ”
บ่นจบพราวก็ยกมือถือขึ้นมากดโทรหามารินทันที
ตึด… ตึด…
“พราว...ว่าไงแก”
เสียงมารินดังขึ้น แต่อู้อี้แปลกๆ เหมือนพูดอยู่ในห้องปิด หรือกำลังหอบหายใจเบาๆอยู่ยังไงอย่างงั้น
“แก… ฉันมีเรื่องจะถามนิดนึงอ่ะ ของแกลงฝึกงานแล้วได้โรงพยาบาลตามที่เลือกไว้ไหม”
“ดะ…ได้สิแก… เอ่อ… แก… แป๊บนึงได้ไหม เดี๋ยวฉัน… อึก!”
เสียงมารินเหมือนสะดุดลมหายใจดังลอดออกมา
พรา
