“พราว…”
ราชันย์เอ่ยเรียกอีกครั้ง น้ำเสียงแผ่วเบาแต่สั่นไหว หัวใจเต้นแรงจนแทบทะลุออกมาจากอก
“คะ…”
พราวเงยหน้ามองก่อนจะต้องชะงัก เมื่อเห็นร่างสูงค่อยๆย่อตัวลง แล้วนั่งคุกเข่าตรงหน้าของเธอ ท่ามกลางสายตาของทุกคนรอบข้าง
“พี่ราชันย์ทำอะไรคะ…”
เสียงหวานเอ่ยถามอย่างตกใจ มือเล็กกำชายครุยรับปริญญาไว้แน่น
ราชันย์เงยหน้ามองเธอ แววตาคมนิ่งจริงจัง แต่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนที่มีให้เธอเพียงคนเดียว ก่อนที่เขาจะล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูท แล้วหยิบกล่องกำมะหยี่สีเข้มออกมา
พราวเบิกตากว้าง น้ำตาคลอขึ้นมาทันที
“พี่…พี่ราชันย์…”
ราชันย์สูดลมหายใจลึก ก่อนจะเอ่ยออกมาช้าๆ และชัดเจนทุกคำ
“คุณยายคะ เริ่มแล้วค่ะคุณยาย”
จุ๊บแจงที่ยืนอยู่ไม่ไกลเอ่ยขึ้นด้วยความตื่นเต้น ดวงตาเป็นประกาย ก่อนจะรีบหันไปบอกยายทับทิม ที่ยืนกำมือแน่น สายตาจดจ้องไปที่หลานสาวอย่างไม่กะพริบ
“เฮ้ย… อย่าบอกนะ…”
มารินที่เพิ่งหันมาเห็นภ
