รถหรูของราชันย์ค่อยๆ แล่นเข้ามาจอดสนิทที่ลานจอดหน้าคฤหาสน์
“ขอบคุณนะคะ”
พราวเอ่ยเสียงแผ่ว พร้อมกับยกมือขึ้นไปตั้งใจจะเปิดประตูรถ แต่ยังไม่ทันได้แตะประตูด้วยซ้ำ มือหนาของเขาก็คว้ามือเธอไว้แน่นเสียก่อน
“เดี๋ยวสิ”
คำสั้นๆทำให้ร่างบางชะงัก หัวใจเต้นแรงขึ้นมาทันที ราชันย์รั้งเธอไว้ก่อนจะขยับตัวเข้ามาใกล้ ระยะห่างระหว่างกันเหลือเพียงลมหายใจ
“อะไรคะ…”
พราวหันไปมอง และก็ต้องเผลอกลั้นหายใจ เพราะใบหน้าคมของเขาเข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกับเธอแล้ว
“หายกลัวหรือยัง”
น้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่แววตาที่จ้องมองเธอกลับจริงจังจนพราวรู้สึกได้ หัวใจเธอสั่นไหวโดยไม่รู้ตัว
“หะ…หายแล้วค่ะ”
เธอตอบน้ำเสียงแผ่วเบา
ราชันย์ยังไม่ถอยออก เขามองเธอนิ่งราวกับกำลังชั่งใจ ก่อนจะเอ่ยขึ้นอีกครั้ง
“ฉันมีเรื่องอยากถามเธอ”
“เรื่อง... เรื่องอะไรเหรอคะ”
พราวก้มหน้าลงโดยอัตโนมัติ มือเล็กกำชายเสื้อแน่น แก้มทั้งสองข้างร้อนผ่าวด้วยค
