“คุณชันย์หมายความว่าไงคะ…”
พราวเอ่ยถามเสียงแผ่ว ดวงตากลมโตฉายแววสับสน หัวใจเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ
“ก็หมายความว่า เธอจะเป็นผู้หญิงของฉัน และที่สำคัญเธอเป็นเมียของฉัน”
ราชันย์จ้องเธอนิ่ง น้ำเสียงหนักแน่น
“ไม่ได้นะคะคุณราชันย์!”
พราวส่ายหน้าแรงๆ พร้อมขมวดคิ้วแน่น ความกลัวและความสั่นไหวปะปนกันไปหมด
“ทำไมถึงจะไม่ได้”
เขาถามกลับทันที ดวงตาคมกริบจ้องเธอไม่วาง
“หนูเป็นแค่หลานของคนใช้ในบ้าน แต่คุณคือลูกชายของคุณหญิงจันทร์วาด… เราไม่มีทางเหมาะสมกันได้เลยค่ะ”
เสียงเธอสั่น
“เรื่องนั้นมันไม่ใช่ปัญหา”
“สำหรับคุณอาจไม่ใช่ค่ะ… แต่สำหรับหนูมันคือปัญหาใหญ่ หนูไม่มีอะไรไปเทียบคุณได้เลยสักอย่าง”
พราวเม้มริมฝีปากแน่น แล้วเธอก็พูดออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
“ใครสอนให้เธอพูดแบบนั้น”
น้ำเสียงเขาเข้มขึ้นทันที
“ฮื่อ...”
พราวพึมพำในลำคอ ก่อนจะก้มหน้าลง สายตาหลุบต่ำ มองมือตัวเองที่กำแน่นราวกับต้องการยึด
