รถอัลพาร์ดสีดำเคลื่อนมาจอดที่หน้าโรงเรียนอนุบาลขนาดใหญ่ ไม่ต้องโทรไปบอกซ้ำ คุณครูก็เดินจูงเด็กแฝดทั้งสองที่หน้าตาละม้ายคล้ายกับคุณเหมันต์อย่างกับแกะออกมาจากสนามเด็กเล่น
ฉันรีบออกไปจากรถแล้วเดินไปรับเด็ก ๆ เมื่ออาเธอร์ และอาเชอร์เห็นเข้าก็ฉีกยิ้มกว้าง พลันพุ่งตัวเข้ามากอด
“ลิสาทำไมมาช้า”
คนตัวเล็กแหงนหน้าขึ้นมอง พร้อมกับเอ่ยเรียกชื่อของฉันด้วยความชินปาก ทั้งที่สอนให้เรียกว่าแม่ตั้งกี่ครั้ง แต่ก็ไม่เคยจำ
“ประชุมอยู่น่ะลูก แล้ววันนี้ซนหรือเปล่า”
“ไม่ซนครับ”
“วันนี้อาเชอร์เป็นเด็กดี”
เสียงเจี๊ยวจ๊าวตอบกลับมาแทบจะพร้อมกัน แต่เชื่อถือไม่ได้สักคน
“วันนี้ซนไหมคะคุณครู”
ผู้หญิงในชุดเดรสสีชมพูสุภาพตรงหน้ายิ้มแห้งส่งมาให้ ไม่ต้องทำอะไรมากไปกว่านี้ ฉันก็พอเดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้น
“ยังไงก็ขอโทษด้วยนะคะ มารับซะช้าเลย”
“ไม่เป็นไรค่ะ”
ครูสาวยิ้มกว้างให้อย่างเป็นมิตร ก่อนที่ฉันจะสั่งให้เด็ก ๆ ไหว้
