“ป๊า สวยไหม”
มือเล็กป้อมชูกระดาษขนาดเอสี่ที่เพิ่งระบายสีเสร็จให้ผู้เป็นพ่อดู พร้อมกับยิ้มกว้างรอรับคำชม
“โหห สวยมาก กระต่ายกำลังกินอะไรน่ะลูก”
“ป๊า! นี่มันหนู หนูคาบแมวน่ะป๊า”
“อ๋ออ”
เขาลากเสียงยาวพลางกลั้นขำ ทว่าทุกคนที่นั่งเล่นด้วยกันที่โซฟาในห้องนั่งเล่นต่างหลุดเสียงหัวเราะออกมาอย่างไม่ได้นัดหมาย
“ป๊าต้องไปตัดแว่นเหมือนปู่นะ จะได้มองเห็นถนัด”
“รู้มากจริงนะ”
เขาโยกหัวลูกชายด้วยความมันเขี้ยว ก่อนจะชะเง้อคอมองอาเธอร์ที่กำลังละเลงสีลงบนกระดาษจนเกือบเต็ม
“วาดอะไรน่ะเธอร์”
“วาดครอบครัวครับ”
ว่าแล้วก็รีบหยิบกระดาษขึ้นมาชูให้เห็นภาพคนที่ทั้งตัวใหญ่ ตัวเล็ก ลักษณะบิดเบี้ยวตามประสาเด็กวาด
“นี่ปู่ นี่ย่า นี่ยาย ป๊า ลิสา อาเธอร์ อาเชอร์ แล้วก็พี่แป๋ว”
คนสุดท้ายเขาชี้มือไปยังช่องว่างของกระดาษ ทำให้ฉันเกิดความสงสัยขึ้นมา
“ไหนพี่แป๋วล่ะ ไม่เห็นมีเลย”
“ก็พี่แป๋วกลับบ้านไงลิสา จะเห็นได้ไง
