“ลิสา เร็ว ๆ เข้า เดี๋ยวสาย”
เสียงใส ๆ ของอาเธอร์ตะโกนบอกสุดเสียง เรียกให้ฉันรีบลงมาที่ชั้นล่าง ที่ตอนนี้อาเชอร์และคุณเหมันต์กำลังรออยู่
“รู้แล้ว ๆ”
ทีเรื่องอย่างนี้ไวกันเชียวละ หลังจากที่ฉันรับปากกับเด็ก ๆ ว่าวันหยุดจะพาไปสวนน้ำ ทั้งคู่ก็ตื่นเต้นกันยกใหญ่ วิ่งมาปลุกฉันตั้งแต่ตีห้า ไม่รู้คึกอะไรขนาดนั้น
“ก่อนจะขึ้นรถ มาทำข้อตกลงกันก่อน”
ฉันจับแขนลูกชายตัวเล็กเอาไว้ พลางนั่งลงเพื่อให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกัน
“เล่นได้ แต่อย่ารุนแรง อย่าแกล้งเพื่อน แล้วก็อย่าให้ใครมาแกล้ง เราจะเล่นกันแค่สามชั่วโมงเท่านั้น เที่ยงเมื่อไหร่แม่จะพากินข้าวแล้วกลับบ้านทันที”
“รับทราบ!”
เสียงเจี๊ยวจ๊าวขานรับอย่างขะมักเขม้น ก่อนจะวิ่งตัวปลิวไปขึ้นรถ ไม่รอให้เสียเวลาไปนานกว่านี้
“ไหวไหมคะ”
ฉันเดินขึ้นรถไปนั่งข้างคุณเหมันต์ พลันหันมองดูเขากำลังตรวจงานผ่านไอแพดที่อยู่ในมือ
“สบายมาก”
เขาหันมายิ้มให้เล็กน้อย พ
