ทำงานจนหัวหมุน ไม่มีเวลาได้คิดเรื่องส่วนตัวเลยสักวัน ในที่สุดวันงานประมูลก็มาถึง ทุกอย่างดำเนินไปได้ด้วยดี มีผู้คนมากมายเข้ามาร่วมประมูลในครั้งนี้ ถือได้ว่าเป็นผลตอบรับที่ดีเลยละ
“ยัยสา”
เสียงเรียกของใครบางคนดังอยู่ด้านหลัง ฉันที่กำลังหัวหมุนกับการเตรียมงานก็รีบหันขวับกลับไปมอง
“ค่ะพี่ฟ้า”
คุณเฌอแตมเรียกน่ะ
“คะ?”
มีอะไรหรือเปล่านะ ทำไมจู่ ๆ ถึงมาเรียกหาฉัน ทั้งที่ไม่ได้มีงานอะไรที่ต้องพูดคุยกันสักนิด
“รีบไปเถอะ ไปช้าเดี๋ยวโดนวีนอีก”
“ค่ะ ๆ งั้นพี่แหววถ่ายภาพส่วนนี้ส่งลงไลน์กลุ่มเลยนะคะ”
ประโยคหลัง ฉันหันไปบอกพี่แหววที่กำลังยืนประสานงานกันอยู่ก่อนหน้า เธอก็พยักหน้ารับอย่างรวดเร็ว
มีเรื่องอะไรนะ ถึงได้เรียกฉันไปหาถึงห้องแต่งตัว
เนื่องจากรอบนี้ฉันรู้แล้วว่ายัยนั่นรออยู่ที่ไหน เลยไม่ต้องเดินวนหานานเหมือนรอบก่อน พอเปิดประตูเข้ามาในห้องก็เห็นว่ายัยนั่นกำลังนั่งไขว่ห้างเล่นมือถือรออยู่
