ผ่านไปสามชั่วโมงเต็ม ๆ ที่ฉันนั่งรออยู่หน้างาน รอบข้างมืดสนิท ฝนฟ้าพรำลงมาจนพื้นเปียกไปหมด ฉันเองก็โดนฝนสาดใส่จนตัวเปียกไปด้วย เนื่องจากตอนนี้ทุกคนกลับไปกันหมดแล้ว และประตูทางเข้าก็ถูกล็อกเอาไว้เรียบร้อย ฉันจึงไม่สามารถเข้าไปพักด้านในได้
ซ้ำร้าย มือถือของฉันก็ดันแบตหมด นั่นเกิดจากการที่ฉันพยายามโทรหาคุณเหมันต์ทั้งวัน แต่เขากลับไม่ยอมรับสาย จนฉันรู้สึกห่วงจับใจ แต่หากจะหลบไปที่อื่น ก็กลัวเขาขับรถมาแล้วไม่เจอฉันที่นี่
“เอาไงดีเนี่ย”
ฉันพึมพำกับตัวเองพร้อมกับยกมือขึ้นลูบแขนคลายความหนาวเหน็บ ปากเริ่มสั่นและซีดไปหมด ทำไมวันนี้ถึงมีแต่เรื่องนะ
“เป็นอะไรหรือเปล่านะ ทำไมไม่มาสักที”
ฉันพะวงคิดจนว้าวุ่นไปหมด แต่ทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากรอ ซึ่งตอนนี้มันก็นานมากเกินไปแล้ว ฉันว่าฉันควรทำอะไรสักอย่าง
นึกได้แบบนี้ก็เตรียมจะวิ่งข้ามถนนไปเรียกแท็กซี่ที่อยู่อีกฝั่ง แต่จังหวะที่ขากำลังก้าวไป ดันมีรถคันหนึ่
