หลังจากเลิกงาน ฉันก็รีบหอบเอกสารมารอคุณมาตินที่ร้านอาหาร แต่ที่น่าแปลกใจ คือฉันเผื่อเวลาไว้ถึงสามสิบนาที ทว่ากลับมาเจอเขานั่งรออยู่ก่อนแล้ว
“เอ้า มาไวจังเลยครับ”
คนร่างสูงโปร่ง ผิวขาวสว่างจนแสบตา มาพร้อมกับเสื้อเชิ้ตสีขาวสุภาพ ใบหน้าของเขาหล่อคมฉบับพระเอกละครที่เคยเจอในจอ แต่ตัวจริงออร่าจนไม่กล้าสบตาเลย
“ขนาดมาไว ยังช้ากว่าคุณอีกนะคะ”
ฉันยิ้มขำพลันทิ้งตัวลงนั่งที่เก้าอี้ โดยมีคุณมาตินนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม
“ผมสั่งอาหารไว้รอแล้วนะครับ เผื่อคุณมาถึงจะได้กินเลย นี่เมนูครับ เผื่ออยากสั่งเพิ่ม”
“ไม่เอาดีกว่าค่ะ”
ฉันโบกไม้โบกมือปฏิเสธ อยากจะรีบเซ็นรีบไป เพราะไม่ได้ตั้งใจจะมานั่งกินเป็นกิจลักษณะแบบนี้ตั้งแต่แรก
“นี่สัญญาค่ะ”
ฉันยื่นเอกสารให้กับเขา ก่อนจะหยิบเล่มหนังสือสัญญาออกมาเปิด เตรียมจะอ่านให้เขาฟัง ทว่าเขากลับไม่รอ คว้าปากกาได้ก็ก้มลงเซ็นสัญญาในทันที
“คะ คุณมาตินไม่ฟังรายละเอียดก่อนเ
