ใบลาออก

ตั้งแต่เกิดเรื่อง ฉันก็เอาแต่นอนซมเป็นผักลวก เพราะไข้ขึ้นสูง สภาพย่ำแย่แต่ยังไม่เท่ากับจิตใจ กว่าจะเริ่มดีขึ้นก็ใช้เวลาเป็นอาทิตย์ จริง ๆ ตั้งใจจะให้เขาไล่ออกเลย จึงหยุดงานไปโดยไม่ลา ทว่ากลับไม่มีใครโทรมาตามเลยสักคน มีแค่พี่ฟ้าที่ทักมาถามอาการ แถมเธอยังบอกด้วยว่าฉันลงเวลาลาไว้เป็นอาทิตย์ แล้วฉันไปทำแบบนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ในเมื่อเขาไม่ยอมไล่ออก ฉันก็จะไปลาออกด้วยตัวเอง เพราะฉันคงไม่มีหน้าไปเจอเขา ยิ่งต้องทำงานร่วมกัน มันยิ่งทรมานใจ แม้ว่าเดอะ ไดมอนด์จะเป็นความฝันอันสูงสุดที่ฉันไปถึง และภูมิใจที่สุดในชีวิต แต่ฉันจะจดจำเอาไว้ ว่าครั้งหนึ่งฉันเคยทำมันสำเร็จ... “เอ้า หายหน้าหายตาไปเป็นอาทิตย์ นึกว่าจะลาออกไปซะแล้ว” พี่ฟ้าแซวไม่จริงจัง โดยไม่รู้เลยว่าฉันพกใบลาออกมาด้วยจริง ๆ “คิดถึงจัง” ฉันเดินเข้าไปกอดพี่ฟ้าเอาไว้แน่นพร้อมกับหลับตาพริ้ม เพราะไม่อยากบอกให้เธอรู้เกี่ยวกับเรื่องที่ฉันกำล