“กาแฟค่ะ”
ถาดกาแฟสีขาวครีมที่มีทั้งเครื่องดื่มและของว่างวางอยู่ด้วยกันถูกนำไปวางบนโต๊ะของผู้บริหาร ในขณะที่เจ้าของห้องกำลังนั่งมองหน้าฉันตั้งแต่เดินเข้ามา
“เมื่อคืนทำไมไม่อ่านไลน์”
เขารีบถามด้วยสีหน้าที่หม่นลง ในตอนที่ฉันเตรียมจะหมุนตัวออกไปจากห้อง
“ขอโทษค่ะ เมื่อวานยุ่ง ๆ เลยไม่ได้จับโทรศัพท์”
ฉันโกหกไปแบบนั้น ทั้งที่จริงเมื่อวานไม่ได้ยุ่งอะไรเลย แค่ไม่อยากเอาเรื่องวุ่นวายมาใส่หัว เพราะทั้งคุณเหมันต์ และคุณมาตินต่างรัวแชตเข้ามาเหมือนจงใจจะแข่งกัน ฉันเลยไม่รู้จะตอบแชตใคร จึงตัดปัญหาโดยการไม่ตอบใครทั้งสิ้น
“จะไม่ถามหน่อยเหรอ ว่าฉันทักหาเธอทำไม”
คนร่างใหญ่ลุกพรวดจากเก้าอี้ เพราะฉันไม่ยอมยืนพูดกับเขาเลย เอาแต่จะเดินออกไปจากห้องอยู่ท่าเดียว
“กำลังจะออกไปดูค่ะ โทรศัพท์อยู่บนโต๊ะ”
ฉันแก้ตัวน้ำขุ่น ๆ
“ไม่ต้อง ฉันบอกตอนนี้ก็ได้”
ว่าแล้วก็เดินเข้ามาใกล้ด้วยสีหน้าจริงจัง ก่อนจะหยุดอยู่ต่อ
