พอออกจากโรงพยาบาล เมล์ลินก็กลับมาพักฟื้นที่ห้องบนชั้น 30 แต่บ้านกลับคึกคักแทบกระไดไม่แห้ง เพราะญาติพี่น้องและคนสนิทต่างแวะเวียนกันมาเยี่ยมไม่ขาดสาย
“แง้…แง้…”
เสียงร้องงอแงของเจ้าตัวน้อยดังขึ้นเป็นระยะ ทำให้บรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยความวุ่นวายปนเสียงหัวเราะแห่งความสุข
“โอ๋ๆ ลูก…โอ๋นะ ปะป๊าอยู่นี่ครับ”
หมอฮ่องเต้รีบเข้าไปอุ้มลูกน้อยขึ้นมากล่อมทันที เพราะภรรยากำลังทานอาหารอยู่ ช่วงแรกเขาหยุดงานเกือบสิบวันเต็ม ปล่อยให้หมอเอเดียนช่วยดูแลโรงพยาบาลแทน คำว่าเลี้ยงลูกช่วยเมียสำหรับเขาไม่ใช่แค่คำพูดลอยๆ แต่คือการลงมือทำทุกอย่างด้วยตัวเอง
ยุงไม่ให้ไต่ ไรไม่ให้ตอม ปะป๊าฮ่องเต้สลัดคราบคุณหมอผู้สุขุมออกจนแทบไม่เหลือ สวมวิญญาณคุณพ่อลูกอ่อนแบบเต็มระบบ อุ้มต้าวจิ๋วเดินวนไปมารอบห้องอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ผ้าอ้อมผืนเล็กพาดบ่าไว้ตลอดเวลา คอยดูแลทุกอย่างแทนเมียที่ยังต้องพักฟื้น ไม่ยอมให้เธอต้องลำบากแม
