2เดือนต่อมา แสงไฟสีขาวสว่างจ้าในห้องเตรียมผ่าตัด ทำให้บรรยากาศดูเย็นและเงียบกว่าปกติ เมล์ลินนอนอยู่บนเตียงคนไข้ มือบางหนึ่งข้างกำผ้าปูเตียงแน่น แม้จะพยายามทำใจให้กล้า แต่แววตาก็ยังมีความกังวลซ่อนอยู่ เสียงเครื่องวัดชีพจรดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ติ๊ด… ติ๊ด… ติ๊ด… ข้างเตียงมีร่างสูงของหมอฮ่องเต้นั่งเฝ้าไม่ห่าง มือใหญ่กุมมือภรรยาเอาไว้แน่นกว่าปกติ เขาไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน ทั้งตื่นเต้น ทั้งกลัว ทั้งดีใจ…จนบอกไม่ถูก “กลัวไหม…” เสียงทุ้มถามเบาๆ พลางใช้นิ้วโป้งลูบหลังมือเธอไปมา เมล์ลินส่ายหน้า “หนูแค่ตื่นเต้นค่ะ…แค่มีหมออยู่ด้วย หนูก็ไม่กลัวอะไรแล้วค่ะ ” คำตอบนั้นทำให้แววตาแข็งกร้าวของเขาอ่อนลงทันที เขาก้มลงจูบหน้าผากเธอแผ่วเบา เหมือนจะส่งกำลังใจทั้งหมดที่มีให้ ประตูห้องเปิดออก หมอไอรดาในชุดสครับสีเขียวเดินเข้ามาพร้อมทีมพยาบาล สีหน้ามั่นใจและนิ่งสุขุมตามแบบฉบับของศัลยแพทย์ “พร้อมร

