เมล์ลินหยุดเดินพร้อมหันมาสบเข้ากับตาคมดุ แต่แค่แวบเดียว เพราะสายตาเขาน่ากลัวสุดๆ ความรู้สึกเย็นวาบแล่นขึ้นมาจากปลายเท้าถึงหัวใจ ทำให้เธอเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว
ก่อนตอบเขาไปด้วยเสียงสั่นเครือ น้ำเสียงแผ่วเบาราวกับกลัวว่าพูดดังไปแล้วจะยิ่งทำให้เขาไม่พอใจ
“ไปทานข้าวกับเพื่อนมาค่ะ”
‘เราไม่ได้ทำอะไรผิด ทำไมต้องกลัว ’เสียงในหัวเธอดังขึ้น ปลอบใจตัวเองเพื่อข่มความกลัว แม้จะรู้ดีว่าความคิดนั้นช่วยเธอได้น้อยนิดก็ตาม
“ทานอะไร ทานที่ไหน ”
น้ำเสียงเรียบเฉยของเขากลับยิ่งกดดัน ราวกับกำลังไต่สวนมากกว่าถามไถ่
“ร้านลาบแถวโรงพยาบาลxxxค่ะ ”
เธอตอบเสียงเบา มือที่กำสายกระเป๋าชุ่มไปด้วยเหงื่อ ความชื้นนั้นบอกถึงความตึงเครียดในใจ ไม่กลัวเขาเลยซักนิด ทั้งที่ร่างกายกลับไม่เชื่อฟังคำปลอบใจนั้นเอาเสียเลย
“ผมบอกแม่บ้านเอาไว้ ว่าห้ามคุณออกไปไหน
แม่บ้านไม่ได้แจ้งเหรอ ”
“แจ้งค่ะ แต่หนูไปเอง ”
เธอตอบตามความจร
