“ก็ห้องเดียวกันนั่นแหละ เตียงเดียวกันด้วย”
เมล์ลินบอกเพื่อนไปตามความจริง สีหน้าดูเหนื่อยหน่ายมากกว่าจะเขิน
“เห้ย… แกพูดจริงดิ แล้วมีกอดมีหอม หรือมีอย่างอื่นบ้างไหม”
ใบพลูเบิกตากว้าง ถามเสียงสูงอย่างตกใจปนอยากรู้
“มีสิ หมอกอดฉันทั้งคืนเลย บอกว่าอยากสัมผัสลูกน่ะ”
เมล์ลินตอบเรียบๆ เหมือนเล่าเรื่องทั่วๆไป
ใบพลูคิ้วขมวดทันที
“สัมผัสลูก…ด้วยการกอดแม่ทั้งคืนนี่นะ”
“พอได้แล้ว ไปหาฟางข้าวกันเถอะ”
เธอรีบตัดบท เปลี่ยนเรื่องคุยทันที ขี้เกียจคิดให้มันปวดหัวไปมากกว่านี้
หลังจากนั้นทั้งสองก็เรียกรถไปหาเพื่อนที่ฝึกงานอยู่โรงพยาบาลอีกแห่งหนึ่ง
ตอนเที่ยง
แกร๊ก…
ช่วงพักเที่ยง หมอฮ่องเต้กลับมาที่ห้อง เพราะอยากแวะมาดูคนป่วย ว่าอาการดีขึ้นหรือยัง
แต่ทันทีที่เปิดประตูเข้ามา สิ่งที่พบกลับมีเพียงความว่างเปล่า
‘หรือว่านอนอยู่ในห้อง…’
ไวกว่าความคิด เขาสาวเท้ายาวตรงไปที่ห้องนอน
แอ้ด…
ประตูถูกผลักเปิ
