หลังมื้ออาหาร เมล์ลินก็เข้าห้องน้ำไปแปรงฟัน
แต่อยู่ๆหมอก็เดินตามเข้ามา บีบยาสีฟันใส่แปรง แล้วยืนแปรงฟันข้างเธอหน้าตาเฉย และยังสังเกตดูเวลาเธอแปรงฟันไปด้วย
“แปรงฟันไม่ต้องถูแรงขนาดนั้น”
น้ำเสียงราบเรียบเอ่ยบอก
“หือ..”
เมล์ลินหยุดมือ แล้วหันมามองหน้าหมอ
“มานี่ผมจะสอนเอง โตแค่ไหนก็ใช่ว่าจะแปรงฟันได้ถูกวิธี ”
จากนั้นหมอก็ขยับเข้ามาใกล้อีกก้าว ยืนซ้อนด้านหลังอย่างไม่ต้องรอใครอนุญาต
“ลองเอียงแปรงแบบนี้สิ”
เขาจับข้อมือเธอเบาๆ ปรับมุมให้ปลายขนแปรงเฉียงเข้าหาเหงือก
การเคลื่อนไหวช้าและนิ่ง เหมือนกลัวเธอจะเกร็ง
“ไม่ต้องถูแรงนะ แค่หมุนเบาๆก็พอ”
มือของเขาขยับนำ วนเป็นวงเล็กๆทีละซี่
เธอทำตามโดยไม่รู้ตัว รู้สึกว่ามันต่างจากที่เคยแปรงมาทุกวัน
“ตรงนี้คนชอบลืม”
เขาพูดพลางพาแปรงไปด้านในของฟัน
“ด้านนอกสะอาด แต่ด้านในยังมีคราบอยู่”
พอถึงฟันหน้า เขาจัดให้ตั้งแปรงขึ้น ปัดขึ้นลงสั้นอย่างเบามือ ไ
