หมอนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงเงียบๆ ตั้งแต่บ่าย จนแสงอาทิตย์ค่อยๆเคลื่อนต่ำลงจนเย็นย่ำ แต่คนบนเตียงก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะเอ่ยปากพูดกับเขาแม้แต่คำเดียว
“ลุกมาทานข้าวหน่อยสิ ได้เวลาอาหารเย็นแล้วนะ”
เสียงทุ้มเอ่ยเรียกเบาๆ ตาคมทอดมองเธอด้วยความเป็นห่วง
“ไม่หิว หมอไม่มีอะไรทำรึไง มานั่งเฝ้าอยู่ได้”
พอเขาเอ่ยปาก เธอก็หงุดหงิดใส่ทันที เหมือนอารมณ์ที่อัดอั้นทั้งวันรอแค่จังหวะปะทุ
“ผมเป็นพ่อของลูกนะ ผมก็ต้องดูแลคุณกับลูกสิ”
เขาพูดเสียงนุ่มลง
“ตัวเล็กของเราคงหิวแย่แล้ว จะได้ทานยาบำรุงด้วยไง”
ทันทีที่เธอขยับตัวลุกขึ้นนั่ง หมอก็ยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ รีบยกถาดอาหารมาวางตรงหน้าให้เธอในทันที
ระหว่างตักข้าวเข้าปาก เมล์ลินก็เอ่ยขึ้นเสียงเรียบ แต่ในน้ำเสียงเต็มไปด้วยความอึดอัด
“หนูไม่ได้เป็นอะไรแล้ว ให้หนูกลับหอพักได้รึยัง”
เธออยากกลับไปใช้ชีวิตตามปกติเต็มที
ตอนนี้ความรู้สึกมันไม่ต่างจากนักโทษ ถูกเฝ้า ถ
