เช้าวันต่อมา
“อืม…”
หมองัวเงียตื่นขึ้น พร้อมยกมือนวดสันจมูกเบาๆ ดวงตายังแดงก่ำจากการอดนอนมาเกือบทั้งคืน
“ตื่นแล้วเหรอ”
เขาถามเสียงแผ่ว ก่อนจะค่อยๆชะโงกหน้าไปมองดูคนบนเตียง แต่เมล์ลินก็รีบหลับตาลงทันที
เธอไม่อยากเห็นหน้าเขา
ไม่อยากคุย
และไม่อยากรับรู้อะไรทั้งนั้น
“เฮ้อ…”
หมอถอนหายใจยาว ก่อนจะกลับมานั่งตัวตรงเหมือนเดิม
นอกจากเธอจะไม่ยอมพูดอะไรแล้ว
เธอยังแกล้งหลับ หันหลังให้เขาอยู่แบบนั้นเพียงอย่างเดียว
ก๊อกๆๆ
เสียงเคาะประตูดังขึ้น
ที่นี่เป็นห้องพักฟื้นพิเศษ
จัดไว้สำหรับคนในครอบครัวโดยเฉพาะ
จึงมีเพียงคนในครอบครัว รวมถึงแพทย์และพยาบาลที่ได้รับอนุญาตเท่านั้น
ที่จะสามารถเข้ามาได้
“เชิญครับ”
พลัก…
แทบไม่ทันที่เขาจะพูดจบ ประตูก็ถูกผลักเปิดเข้ามา
“ฮ่องเต้ หนูเมล์ลินเป็นยังไงบ้าง”
เสียงหวานของคุณหญิงพิชชา ดังมาตั้งแต่หน้าประตู เมื่อคืนก็กลับดึก
แต่เช้านี้ม๊าของเขากลับมาแต่เช้า
