ตอนเย็นวันเดียวกัน
เมล์ลินเดินกลับมาที่หอพักด้วยสภาพอิดโรย ร่างบางแทบจะลากขาเข้ามา วันนี้ทั้งวันเธอไม่ได้กินอะไรเลย กินมื้อเช้ากับเขาเพียงครั้งเดียว แล้วก็อาเจียนออกมาหมด ตอนนี้แทบไม่มีแรงแม้แต่จะยืน
“เมล์ลิน! แกไปไหนมา รู้ไหมว่าฉันเป็นห่วง!”
ทันทีที่เดินมาถึงห้อง ใบพลูก็รีบวิ่งเข้ามากอดอย่างแรง แต่เมล์ลินกลับต้องชะงัก เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นว่าในห้องพักที่ไม่ใหญ่นัก…มีคนอื่นอยู่ด้วย
หญิงวัยกลางคนแต่งกายภูมิฐาน นั่งอยู่บนเก้าอี้ภายในห้อง ข้างกันนั้นคือหมอฮ่องเต้
คนที่เธอไม่อยากเจอที่สุดในเวลานี้
“แก…นี่คือแม่ของคุณหมอฮ่องเต้ เค้าอยากเจอแกน่ะ”
ใบพลูรีบแนะนำด้วยน้ำเสียงเกรงใจ
“สวัสดีค่ะ”
เมล์ลินยกมือไหว้ตามมารยาท ดวงตาก้มต่ำ ไม่แม้แต่จะปรายตามองหมอฮ่องเต้สักนิด
“หนูนี่เองเหรอที่ชื่อเมล์ลิน”
คุณหญิงพิชชาพูดขึ้น พลางมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า
“ค่ะ”
“หน้าตาจิ้มลิ้มเชียว ฉันเป็นแม่ของหม
