บทที่39
แม่ค้าคนนี้คือเมียพวกกู
เขาไม่ย่อท้อต่อความพยายามตอนนี้ตัดสินใจขับรถมาคนเดียวและมาจอดอยู่ในซอยคอยมองหาร้านผลไม้ เผื่อจะมีสักร้านที่เปิดประตูออกมาและเป็นเธอ
แต่ยิ่งดึกคำพูดของเพื่อนก็ยิ่งวนเวียนเข้ามาในหัว เขาควรจะจัดการที่ต้นเหตุเสียก่อน จึงตัดสินใจขับรถมาที่ร้านสักก็มาคุยและเชื่อปัญหากับอดีตคนรักให้จบภายในวันนี้
"คีทำไมวันนี้มาเร็วจังเลย^^"
แพรวารีบลุกมาจากโซฟาด้านล่างแล้วเดินตรงมาหาอัคคี วันนี้เธอช่วยงานที่ร้านทั้งปัดกวาดเช็ดถูทั้งๆ ที่ไม่เคยทำเลย แต่ก็พยายามทำทุกอย่างแม้เด็กในร้านจะรู้สึกอึดอัดแต่เธอก็ไม่สน
"ฉันกลับนาเดียร์ทะเลาะกันเพราะเธอ"
"เราขอโทษให้เราไปคุยกับน้องไหมน้องจะได้เข้าใจ"
"เปล่าประโยชน์ เอาเป็นว่าฉันจะให้เงินเธอไปตั้งตัวและไม่ต้องติดต่อมาอีก ส่วนเรื่องคดีความฉันคุยกับเพื่อนให้แล้ว"
"เราไม่อยากไปเลยเรากลัว คีก็รู้ว่าป้าเราหน้าเงินขนาดไหนยอมลงทุนไปประกัน
