"ฉันผิดหวังในตัวแกมากนะฮารุ" เสียงฉันแตกพร่า น้ำตาไหลพราก มันไม่ใช่แค่โกรธ แต่เสียใจ เสียใจจนบอกไม่ถูก เพื่อนที่เคยหัวเราะด้วยกันทุกวัน แท้จริงแล้วไม่เคยเห็นฉันเป็นเพื่อนเลย
"แล้วไง ใครให้แกคาดหวังอะไรในตัวฉันล่ะ" มันแสยะยิ้มเหมือนสะใจ คำพูดท่าทางสีหน้าของมัน กรีดลึกลงมาในอกฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า
"..." ฉันกัดริมฝีปากแน่น ความเสียใจ ผิดหวัง ประดังเข้ามา
ฉันไม่อยากเชื่อ ไม่อยากเชื่อจริง ๆ
"ก็อย่างที่แกพูดไง โลกนี้มันไม่ได้สวยงาม เป็นได้เป็นอย่างที่เราคิด ฉันจะบอกให้ ไม่มีใครเข้าหาแกด้วยความจริงใจจริง ๆ หรอกนะ" มันยกยิ้มเย็นชา
"ออกไป!" ฉันตะโกนทั้งน้ำตา เสียงสั่นเครือที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด
"มีคนอยู่มั้ย ลากตัวเธอออกไป" คุณเฟอร์กัลตะโกนเรียกหา ไม่เกินอึดใจ บอดี้การ์ดชุดดำมาจากไหนไม่รู้ก็ปรากฏตัวขึ้น
"ไม่ต้อง! ฉันไปเองได้" มันตะโกนร้องบอกไม่ให้ใครแตะตัวมัน ก่อนจะหันมาพูดกับฉันกับคุณเฟอร์กัล
