@ 22.57 น.
สายฝนยังคงกระหน่ำลงมาไม่หยุด เสียงฟ้าคำรามเป็นระยะราวกับสะท้อนอารมณ์ที่ร้อนรุ่มของนางดวงใจ หญิงวัยกลางคนเดินวนไปมาอยู่กลางห้องรับแขก พลางเหลือบมองนาฬิกาแขวนที่เข็มยาวใกล้จะแตะเลขสิบเอ็ดเต็มที หัวใจเธอเต้นถี่ด้วยความกังวล มือที่ถือโทรศัพท์ไว้แน่นเริ่มมีเหงื่อชื้น
"ไปไหนกันนะทั้งพ่อทั้งลูก ดึกป่านนี้แล้วยังไม่กลับกันอีก โทรไปก็ไม่รับ... ฝนก็ตกหนักอีก"
นางดวงใจบ่นกับตัวเอง แววตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วง สายตาจับจ้องไปที่ประตูบ้าน
ข้างนอกบ้าน เสียงฝนกระทบหลังคาและต้นไม้รอบบ้านดังก้อง เหมือนจะยิ่งเร่งเร้าให้ความกังวลเพิ่มขึ้นทุกขณะ ไฟหน้าบ้านส่องสว่างตัดม่านฝนหนาแน่น แต่ไร้วี่แววของรถคันคุ้นตา
และแล้วรอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของนางดวงใจเมื่อเห็นแสงไฟหน้ารถพุ่งทะลุสายฝนเข้ามาในบ้าน ก่อนที่เสียงเครื่องยนต์จะดับลงหน้าบ้าน เธอรีบวิ่งออกไปเปิดประตูด้วยความดีใจ
"ฟ้า! พี่ยศ! ทำไมถึงกลับดึกอย่
