“นั่งก่อน...ไม่ร้องแล้วนะ ตอนนี้จินนี่ก็คงไปสบายแล้ว” ฉันพาป่านไปนั่งม้านั่งในห้อง กุมมือเธอไว้ก่อนจะรอให้เธอหายสะอื้นอีกนิด
“แล้วพอทราบไหมว่าจินนี่เสียเพราะอะไร” ฉันถามป่าน
“เห็นว่าเป็นโรคเดิมที่เรื้อรังมานานน่ะ จู่ ๆ อาการก็ทรุดหนักแล้วก็ด่วนจากไปดื้อ ๆ ชนิดที่ทุกคนตั้งตัวไม่ทันเลย ฮรึ่ก...”
“หม่อนรู้สึกแย่จังไม่ได้ร่วมงานศพจินนี่เลย ไม่ได้บอกลาเธอสักครั้ง” ฉันเองก็เศร้าในใจไม่น้อย
“อ่ะจริงสิ เถ้ากระดูกของจินนี่ยังอยู่ที่วัดอยู่เลยนะ เห็นว่าครอบครัวทำไว้เพื่อคอยระลึกถึงเธอด้วยล่ะ”
“จริงเหรอ งั้นไปเยี่ยมเธอกันหน่อยดีไหม พรุ่งนี้ก็วันที่ 10 กรกฎาคมแล้วนี่”
“ป่านไม่ว่างนะสิหม่อน”
“ไม่เป็นไร งั้นช่วยส่งโลเคชั่นให้หม่อนได้ไหม เดี๋ยวหม่อนจะไปเยี่ยมจินนี่เอง”
“ได้เลยหม่อน แล้วป่านขอร่วมออกเงินซื้อดอกไม้ไปฝากพี่จินนี่ด้วยได้ไหม”
“ได้สิ เดี๋ยวที่เหลือหม่อนจัดการให้”
“เฮ้อ...” ป่านเงยหน้
