ฉันเดินซื้อเสื้อผ้าจนติณณ์หอบพะรุงพะรัง ฉันไม่ได้ใช้แรงงานเขานะ แต่เขาแหละไม่ยอมให้ฉันถือ บอกว่าตัวเองจะถือทั้งหมดเอง พอฉันไม่ให้เขาก็ทำตาดุใส่ฉันอีก ตอนอ้อนก็น่ารัก แต่ตอนดุก็น่าเกรงขาม ทำเอาแพ้เขาทุกทางเฮ้อ
“แล้วติณณ์ละ ไม่ซื้อเสื้อผ้าหน่อยเหรอ นี่ยังไม่เห็นซื้อสักชุดเลยนะ”
“ยังไม่ถูกใจ”
“ให้หม่อนช่วยเลือกไหม”
“ดี...งั้นฝากด้วยครับ”
“...” ฉันมองหน้าเขา ก็ไม่คิดว่าเขาจะตอบรับกันง่าย ๆ แบบนี้
ฉันเดินไปร้านเสื้อผ้าผู้ชาย และก็อีหรอบเดิม คนแตกตื่นเหมือนเคย อย่างว่าแหละเพิ่งคว้าเหรียญทองเอเชี่ยนเกมส์มา แถมข่าวก็ประโคมหน้าฉันซะขนาดนั้น มันก็เลี่ยงที่คนจะมองไม่ได้หรอก
“ชุดนี้ดีไหม หม่อนว่ามันเข้ากับติณณ์นะ”
“เอา...ซื้อเลย”
“ตัวนี้ก็สวยดีนะ”
“ซื้อครับ...”
“แต่ว่าตัวนี้ก็...” ฉันยังพูดไม่จบ เขาก็ตอบสนองทันที
“ซื้อหมดครับ”
“เดี๋ยวสิติณณ์...เป็นบ้าอะไรเอาทุกตัว”
“ก็ไม่ว่าจะตัวไหนที่ห
