“อิ่มโคตร” ฉันที่อิ่มจนต้องเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ พร้อมกับลูบพุงเล็ก ๆ ของตัวเอง
“อร่อยรึเปล่า” เขาถามฉัน
“อร่อยมากค่ะ หม่อนถึงกินเยอะจนไม่สนหุ่นเนี่ย”
“เห็นหม่อนชอบแบบนี้ ติณณ์ก็ดีใจครับ งั้นเราไปเดินริมทะเลรับลม ย่อยอาหารกันดีไหม”
“ดีเลยค่ะ ขืนไม่ได้เดินย่อยได้เป็นกรดไหลย้อนกันพอดี”
ฉันลงจากรถก่อน และเมื่อเห็นทะเลใกล้ ๆ ลมเย็น ๆ พัดผ่านร่างกายทำให้รู้สึกซู่ซ่าไปทั้งตัว ฉันวิ่งไปยังริมหาดในยามค่ำ แต่แสงสว่างริมทางก็ส่องมาถึง ความเงียบบนหาดไร้ผู้คนช่างทำให้รู้สึกได้สงบจิตใจได้ดีจริง ๆ
‘ซ่า...’ เสียงคลื่นซัดซาดเข้าฝั่งเอื่อย ๆ ได้ยินชัดกว่าอยู่ที่ร้านอาหารแน่ะ ฉันถอดรองเท้าไว้บนพื้นทราบ ก่อนจะค่อย ๆ ก้าวเท้าไปย่ำน้ำทะเลนั่น
“ระวังนะครับ มืดค่ำแบบนี้มันอันตราย” ติณณ์ที่เดินตามหลังมาตะโกนบอกฉันด้วยความเป็นห่วง ฉันหันหลังไปมองเขาด้วยรอยยิ้มกว้างที่ไม่ได้ให้กันแบบนี้มานานสองปี
“รู้แล้ว..
