ฉันยังคงอยู่โรงพยาบาล แม่กับพ่อ ก็แทบจะอยู่เฝ้าฉันไม่ตลอด ในขณะที่คนอื่น ๆ ก็แวะเวียนมาเยี่ยมไม่ขาดสาย ป่านเองก็แวะมาหาร้องห่มร้องไห้แถมยังโทษตัวเองว่าเป็นสาเหตุให้ฉันเจ็บอีก ทั้งที่ฉันเองต่างหากที่รู้สึกผิดที่ทำให้เธอต้องมาเจอไอ้พลบ้า ๆ นั่น ซึ่งตอนนี้ถูกจับข้อหาหนักเลยล่ะ ก็เล่นมีคลิปหญิงสาวที่มันไปล่อลวงเป็นร้อยคลิป ตัวป่านเองก็ยอมเป็นพยานในเรื่องนี้ บทสรุปจึงถูกติดคุกหัวโต คงไม่ได้เจอะเจอกันอีก
“สวัสดีครับคุณน้า...” เสียงไอ้แฟรงค์มาแต่ไกล ก่อนจะปรากฏต่อหน้าฉันและพ่อแม่ของฉัน เช๊อะ! กับแม่ฉันนะไอ้แฟรงค์มันสุภาพมาก ๆ ราวกับลูกรักแม่ฉันก็ไม่ปาน
“แฟรงค์มาเยี่ยมหม่อนเหรอลูก”
“แน่นอนสิครับคุณน้า ผมเป็นห่วงหม่อนจะตายไป” เสียงออดอ้อนยิ่งกว่าพระเอกลิเก เห็นแบบนี้แม่ฉันเอ็นดูแฟรงค์มันจริง ๆ นะ
“แล้วนี้มากันครบเลยเหรอ”
“ครับ พวกเรามากันทั้งแก๊งเลยครับคุณน้า”
“สวัสดีครับคุณน้า ผมภีมครับ”
“
