พอต้องไปหาเขาจริง ๆ หัวใจฉันก็ตื่นกลัวขึ้นมาซะงั้น แม้ความรู้สึกของฉันยังคิดถึงเขา แต่ความกลัวในจิตใจและภาพสะท้อนตอนเขาเดินหันหลังให้กันยังติดตาไม่เคยหาย
“หายใจเข้า...หายใจออก... คิดซะว่าไปหาเขาในฐานะกลุ่มเพื่อนสนิทสิตัวฉัน เฮ้อ” พอฉันตั้งสติตัวเองแล้วนั้น ก็มานั่งลิสต์ว่าต้องซื้ออะไรไปฝากเขามั้ง
“เขาไม่สบายหนัก แบบนี้จะซื้อยาไปแล้วรึยัง กินอาหารอ่อน ๆ ให้กลืนง่ายดีกว่าไหมนะ ห้องเขาจะมีผ้าขนหนูรึเปล่า” ฉันเดินไปเดินมาคิดมากไปหมด “โอ๊ย...ช่างแม่งแล้วกัน ซื้อไปให้หมดนั่นแหละ เหมือนที่เขาเคยทำให้ฉัน”
จากนั้น...ฉันก็เริ่มตระเวน ซื้อของที่จำเป็นสำหรับคนป่วยไข้ ก็ถามจากเภสัชร้านขายยานั่นแหละ ให้เขาจัดชุดยาสามัญประจำบ้านมาเลย
เมื่อได้ยามาแล้ว ก็ไปร้านอาหารตามสั่ง ซื้อข้าวต้มหมูร้อน ๆ สักถุง จากนั้นก็กลับคอนโด... ห้องเขาอยู่ตรงข้ามห้องฉันนี่นา...
‘ติ้ง...ติ้ง...ติ้ง’
ฉันกดกริ่งของเขาย้ำ ๆ
