ดวงตากลมโตเปล่งประกายอย่างตื่นเต้น ก่อนจะโทรหาพี่สาวอย่างเดวา เพื่อเล่าอาการของลูน่าคร่าว ๆ เพื่อให้อีกฝ่ายคลายกังวล เพราะตอนทักไปบอกเดวายังอยู่ที่คณะมีเรียนภาคดึก เมื่อลงจากตึกก็รีบโทรกลับมาทันที แต่เธอกำลังยุ่ง
Deva
[น้องเป็นยังไงบ้างน่า]
“หมอบอกอาหารไม่ย่อย เลยลองเปลี่ยนเป็นอาหารเปียกน่ะ แต่หมาจอมหยิ่งของตัวเองกินยากชะมัด”
[ทำไมเหรอ?]
“ก็ไม่ยอมกินอาหารเปียก จะกินแต่อาหารเม็ด”
[น้องคงไม่ชอบ เดี๋ยวเค้าจะลองหาอาหารเปียกยี่ห้ออื่นไปให้นะเผื่อจะทำให้ลูน่าอยากกินมากขึ้น] เดวาเอ่ยเสียงอ่อนโยน มีเหตุมีผลทำให้เธอพยักหน้าคล้อยตาม
“ได้ แต่ที่จริงเค้าคิดวิธีอีกอย่างได้ด้วย”
[วิธีอะไรเหรอ เล่ามา]
“ได้ แต่จ่ายค่าเล่ามาก่อน”
[…] ปลายสายเงียบไปทันที่ เธอจึงทำเสียง ‘จิ๊จ้ะ’ ในลำคอ
“ล้อเล่น ทำเป็นเงียบไปได้กลัวเค้ารีดไถตังค์เหรอ” พูดไปก็ขำไป เดวาทำตัวเหมือนบ้านจนมาก เงินเล็ก ๆ น้อย ๆ กับน้
