“ฉันจะออกไปรอที่หน้ารั้ว แกรีบเอามาให้ฉันภายในห้านาทีนี้ เข้าใจหรือเปล่า”
สุพรรษายิ้มร้ายกาจยามพูดประโยคสุดท้ายกับคนปลายสายที่กำลังสนทนาด้วย
“ดี...ดีมาก” คนที่ใบหน้าเปื้อนยิ้มกดตัดสายสนทนา ก่อนจะรีบเดินออกจากมุมลับตาคนที่ใช้เร้นกายคุยโทรศัพท์ เพื่อเดินออกไปยังหน้ารั้วบ้านตามที่ได้นัดหมายเอาไว้
ร่างอรชรของสุพรรษารีบจ้ำอ้าว รุ่มร้อนราวกับมีไฟกองใหญ่สุมทรวง เสียงหัวเราะอย่างสะใจเล็ดลอดริมฝีปากที่ถูกเคลือบเอาไว้ด้วยลิปสติกสีแดงสด ดวงตาสีดำขลับลุกโชนไปด้วยไฟร้าย
“ดูสิ ว่าคุณจะยังรักมันอยู่อีกหรือเปล่า คุณลาซ”
เหลืออีกไม่ถึงสิบเมตร สุพรรษาก็จะถึงประตูรั้วของดาร์กอน คาสเทลโลแล้ว หากสาวใช้ที่อุ้มฟาลอสเอาไว้ในอ้อมแขนจะไม่โผล่มาขวางทางเสียก่อน
“นี่หลีกไปนะ”
สุพรรษากล่าวอย่างหงุดหงิด ไม่แม้แต่จะปรายตามองลูกชายของตัวเองสักนิดเดียว
“คุณสุพรรษาจะออกไปข้างนอกเหรอคะ”
“มันใช่ธุระกงการของแกหรือไง
