“อืม ทำไมล่ะ พี่ก็เห็นนายมีความสุขดีนี่เวลาอยู่กับฟาลอส”
น้ำเสียงของลาซาลอสราบเรียบก็จริง แต่พาขวัญพอจะรับรู้ได้ว่าเขากำลังโมโห แต่มันเรื่องอะไรกันล่ะ หล่อนทำอะไรผิดอีกหรือ
“พี่ไปนะ เชิญนายกับพาขวัญช่วยกันดูแลฟาลอสต่อเถอะ”
“พี่ลาซครับ”
มาริออสเรียกพี่ชาย แต่คนถูกเรียกกลับก้าวยาวๆ เดินจากไปเสียแล้ว มาริออสยกมือขึ้นเกาศีรษะ ก่อนจะหันมามองหน้าพาขวัญแบบงงๆ
“พี่ลาซดูตึงๆ แปลกๆ ไป คุณพายว่าไหมครับ”
“พาย...พายไม่ทราบหรอกค่ะ”
หญิงสาวตอบเลี่ยงๆ ก่อนจะก้มหน้าหลบสายตามึนงงของมาริออส เพื่อซ่อนหยาดน้ำตาเอาไว้
เขาจะออกไปไหน ทำไมไม่บอกกล่าวหล่อนสักคำ แค่ชายตามองสักนิดก็ไม่มี
นี่หล่อนเป็นอะไรกันนะในสายตาของลาซาลอส
“พาย...พายขอตัวพาฟาลอสไปนอนก่อนนะคะ แกเดินเล่นมาหลายชั่วโมงแล้ว น่าจะเพลีย”
พาขวัญอุ้มฟาลอสขึ้นมาในอ้อมแขน และรีบกล่าวลา
“เชิญครับ ตามสบายเลย เอาไว้ถ้าผมว่างจะไปเล่นกับแกอีกนะครับ”
