ที่นอนยุบยวบทำให้คนที่หลับใหลอยู่ลืมตาตื่นขึ้น เงาตะคุ่มคุ้นตาค่อยๆ ลดตัวลงนอนเคียงข้าง
“คุณลาซ...”
“ฉันทำเธอตื่นเลยสินะ” เขาพึมพำแผ่วเบาด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด
“ไม่ใช่หรอกค่ะ” หล่อนขยับตัว และพลิกตัวตะแคง มองเขาผ่านความมืดสลัว
“อย่าเกลียดพายเลยนะคะที่พายท้อง...”
ความเงียบสงัดเกิดขึ้นและมันก็แทบจะกลืนกินลมหายใจเฮือกสุดท้ายของหล่อนเข้าไปอยู่แล้ว หากเสียงห้าวราบเรียบไม่ดังขึ้นเสียก่อน
“ทำไมฉันต้องเกลียดเธอด้วย ในเมื่อคนที่ทำเธอท้องคือฉัน”
“ก็...ก็พายไม่ได้กินยาคุม”
เขาเอียงหน้ามาหาเล็กน้อย ก่อนจะพลิกกายขึ้นมาคร่อมทับเอาไว้ทั้งตัว จนพาขวัญแทบจมหายลงไปในที่นอน
“หน้าที่คุมกำเนิดเป็นของฉัน ไม่ใช่ของเธอ”
“แต่...แต่พายควรจะกินยาคุม”
“ฉันไม่ให้เธอกินหรอก เพราะมันไม่ดีต่อร่างกายของเธอสักเท่าไหร่ ถ้าจะป้องกัน ฉันควรทำด้วยตัวของฉันเอง”
แต่เขาก็ไม่เคยทำ เพราะอะไรหรือ...
ลาซาลอสร้องถามตัวเองล
