สุพรรษาแค่นยิ้มหยัน และแสร้งพูดออกมา “ถามจริงๆ เถอะนังพาย”
พาขวัญเงยหน้าขึ้นมองสุพรรษา “ถาม...ถามอะไรพายหรือคะ”
“แกทนอยู่กับผู้ชายที่จะไม่มีวันรักแกได้จริงๆ เหรอ”
หัวใจที่พองโตค่อยๆ เหี่ยวเฉาลงกับความจริงที่ได้ยิน “พายทนได้ค่ะ”
“แกนี่มันโง่จังเลยนะ คุณลาซไม่มีวันรักแกหรอก”
“แต่คุณลาซไม่ได้สั่งให้พายเอาเด็กออกนะคะ คุณลาซอยากได้ลูก และก็ยังบอกพายว่าจะ...”
“จะอะไร” สุพรรษาแทบจะสะกดกลั้นโทสะเอาไว้ไม่อยู่ “ฉันถามว่าคุณลาซบอกอะไรแก”
“คุณลาซ...บอกว่าจะแต่งงานกับพายค่ะ”
“แต่งงาน?!”
สุพรรษาแทบล้มทั้งยืน เจ็บในอกราวกับถูกลูกศรอาบยาพิษปักที่กลางหัวใจ
“แล้วแกก็ตอบตกลงจะแต่งงานกับคุณลาซว่าอย่างนั้นเถอะ”
“คือพาย...พายกำลังมีลูกของคุณลาซ และพายก็รักคุณลาซ...”
สุพรรษาหันหน้าหนีเพื่อระงับโทสะของตัวเอง หล่อนสูดลมหายใจเข้าปอดแรงๆ หลายครั้งติดกว่าจะสะกดกลั้นความริษยามากมายเอาไว้ได้ และเมื่อทำได้แ
