แม้ลาซาลอสจะบอกว่าค่ำคืนนี้เขาจะไม่กลับมาที่ห้องนอนอีก แต่พาขวัญก็อดที่จะนั่งรอไม่ได้ ถึงแม้จะน้อยใจที่เขาต้องการแค่ลูก ไม่ได้ต้องการแม่ของลูกอย่างหล่อน แต่หัวใจที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรักทำให้หล่อนอดเป็นห่วงเขาไม่ได้
เกือบเที่ยงคืน เสียงเครื่องยนต์คุ้นหูก็ดังกระหึ่มขึ้นก่อนจะเงียบเสียงลง พาขวัญรีบก้าวลงจากเตียงและลงไปยังชั้นล่าง เพื่อไปรอรับลาซาลอส แต่พอหล่อนลงมาถึงก็เห็นสุพรรษาประคองร่างเมามายไม่ได้สติของลาซาลอสอยู่พอดี
สุพรรษายิ้มเยาะให้หล่อน ก่อนจะหันไปพูดกับลาซาลอสที่ถูกพยุงอยู่
“ไปห้องสุนะคะ เดี๋ยวสุจะปรนนิบัติให้อย่างดีเลยค่ะ”
พาขวัญได้แต่ยืนอึ้งน้ำตาซึม ปวดร้าวจนกลีบปากสั่นระริก
“แกจะมายืนทำตาแดงๆ ทำไมนังพาย คนรักเก่าเขาจะรื้อฟื้นความหลังกัน ขึ้นไปนอนได้แล้ว”
“แต่ว่า...”
“ไม่มีแต่ ไสหัวไปได้แล้ว”
สุพรรษาไล่ส่งเสียงดังลั่น
“ช่าย...อยาก...จะไป...ไหนก็...เชิญ...ผู้หญิง...ใจร
