พาขวัญยิ้มเศร้าหมอง เอ่ยขอบคุณชายหนุ่มอีกครั้ง และรอจน มาริออสเดินออกจากห้องไป หล่อนจึงดึงบานประตูให้ปิดสนิทลงแผ่วเบา จากนั้นก็เดินกลับมาที่เตียง มองร่างสูงกำยำของชายอันเป็นที่รักอย่างภักดี
“คุณลาซทุกข์ใจเรื่องพายใช่ไหมคะ ถึงได้ดื่มเหล้าเมามายขนาดนี้”
หญิงสาวยกมือขึ้นปาดน้ำตา และกำลังจะเดินเข้าไปหยิบผ้ามาเช็ดตัวให้แก่ชายหนุ่ม แต่ถูกคนเมากระชากแขนเอาไว้เต็มแรงจนเสียหลักล้มลงไปนอนทับบนอกกว้างพอดี
“ปล่อย...ปล่อยพายก่อนเถอะค่ะ”
“ทำ...ไม...ใจร้าย...ใจร้าย...กับฉันนัก...ทำไม...”
“คุณลาซปล่อยพายก่อนค่ะ พายจะไปเอาผ้ามาเช็ดตัวให้ค่ะ”
“ม่าย...ฉันจะไม่...ยอมปล่อย...เธอ”
คนที่เมามายไม่ได้สติเผยอเปลือกตาขึ้น ใบหน้าหล่อจัดแดงก่ำเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์
“ห้าม...ทิ้งฉัน...”
“อุ๊ย!...อย่าค่ะ”
ร่างกำยำพลิกขึ้นมาอยู่ด้านบน ทาบทับร่างเล็กนุ่มนิ่มของพาขวัญทั้งตัวจนแทบจะจมหายลงไปในที่นอน
“อย่า...ค
