คนป่วยถอนใจยาวเหยียด “พี่คงเป็นบ้าแน่ๆ ถ้าต้องอยู่ในโรงพยาบาลนานขนาดนั้น”
มาริออสระบายยิ้ม “ไม่เป็นบ้าหรอกครับ เพราะผมเหมาชั้นยี่สิบสองทั้งชั้นของโรงพยาบาลนี้เอาไว้ให้พี่ลาซแล้วครับ รับรองว่าไม่มีใครมารบกวนการพักผ่อนสิบกว่าวันในรอบสิบกว่าปีของพี่แน่นอนครับ”
“แต่พี่อยากกลับบ้านมากกว่า”
“อย่าดื้อสิครับ ที่นี่ไม่มีอะไรน่าเบื่ออย่างที่พี่ลาซคิดหรอก”
“โรงพยาบาลไม่น่าเบื่อได้ยังไง นายก็รู้นี่ว่าพี่เคยทำงานทุกวัน ให้มานั่งติดแหง็กอยู่บนเตียงตั้งสองอาทิตย์ พี่ไม่เอาด้วยหรอก”
มาริออสหรี่ตามองหน้าพี่ชาย ก่อนจะดีดนิ้วเสียงดัง “พี่ลาซคงเกรงว่าจะต้องอยู่ห่างจากคุณพายใช่ไหมล่ะครับ”
ชื่อของพาขวัญทำให้ลาซาลอสนิ่งเงียบไป ดังนั้นน้องชายจอมพูดมากจึงพูดต่อ
“คุณพายจะมาอยู่ที่นี่กับพี่ลาซจนกว่าพี่ลาซจะออกจากโรงพยาบาลครับ”
“พี่ไม่ต้องการ
คนเป็นน้องที่ยิ้มกว้างอยู่หุบยิ้มแทบไม่ทัน ก่อนจะมองพี่ชายด้วยความ
