ลาซาลอสรีบปิดเปลือกตาลงในทันที เมื่อประตูห้องพักฟื้นถูกเปิดกว้างออก พร้อมกับร่างบอบบางของพาขวัญที่ก้าวเข้ามาภายใน และเดินมาหยุดใกล้กับเตียง
กลิ่นหอมอ่อนๆ จากเรือนร่างอรชรโชยฟุ้งเข้าจมูก มันปลุกความรู้สึกที่เขาพยายามซ่อนเร้นเอาไว้ให้ลุกโชนขึ้นอย่างง่ายดาย เนื้อตัวของเขาปวดร้าว เมื่อนึกถึงความสุขที่เคยได้รับจากร่างแน่งน้อยของพาขวัญ ความสุขที่เขาไม่เคยคิดที่จะหยุดมันเลย แต่พาขวัญกลับเลือกที่จะหลีกหนีและบินหนีเขาไป
นิ้วแกร่งที่วางราบอยู่กับเตียงจิกลงบนผ้าปูเตียงแรงๆ ความรู้สึกในตอนนี้ของเขาไม่ต่างจากการยืนอยู่ริมหน้าผาสูง ที่เพียงแค่ถอยหลังอีกก้าวเดียวก็จะร่วงหล่นลงไป
เขาไม่ได้โกรธพาขวัญเรื่องที่ตัวเองถูกยิง แต่โกรธเรื่องที่หล่อนจะหนีจากเขาไปพร้อมกับเลือดเนื้อเชื้อไขของเขา
“คุณลาซ...”
ฝ่ามือนุ่มนิ่มแตะเบาๆ บนต้นแขน
ลาซาลอสกัดฟันแน่นเพื่อข่มความรู้สึกอยากจะกระชากร่างเล็กเข้ามากอดเอาไว้ส
