ตอนที่ 4

ตอนที่ 4 เอ่ยวาจากับคนตรงหน้าแต่มือหนาประคองร่างบางนั่งคุกเข่าด้านหน้าโดยที่มีเขานั่งอยู่บนโซฟา คนตัวสูงปลดเข็มขัดราคาแพงและถอดกางเกงของตัวเองให้เหลือเพียงบ็อกเซอร์สีดำเท่านั้น ลูกพีชจ้องมองความเป็นชายที่อยู่ภายใต้กางเกงตัวสีดำก่อนมันจะตั้งผงาดตรงหน้าของเธอ สาวน้อยอ้าปากค้างกับความใหญ่โตที่ไม่เคยพบเห็นมาก่อน “ทำให้ฉันบ้างสิ วันนี้ฉันทำเธอมีความสุขไปแล้วกี่รอบอย่าลืมสิ” “ตะ..แต่มันใหญ่มากเลยนะคะ หนูไม่เคย” “ถ้าไม่เคยลองสักที ตอนไหนถึงจะเคยล่ะ” มือบางกอบกุมความเป็นชายตรงหน้าอย่างกล้าๆ กลัวๆ เธอลูบไล้ตั้งแต่โคนจรดปลาย เคยเห็นที่เขาทำกันแต่ไม่คิดว่าจะได้ลองจริงๆ เสียที สองมือค่อยๆ เร่งจังหวะขึ้นลงให้เร็วขึ้นทำเอาเจ้าของร่างแสดงสีหน้าเหยเกแต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่มีทางเปล่งเสียงร้องออกมาได้เลย คนตัวเล็กปรนเปรอเขาสุดความสามารถที่ตัวเองจะทำได้ทุกอย่างที่มอบแก่คนเบื้องหน้าล้วนแต่เป็นประสบการณ์ครั้งแรกของเธอทั้งนั้น “พี่เสือ หนูทำให้พี่รู้สึกดีไหมคะ” “อืม” ตอบเสียงเรียบแล้วคนตัวสูงจึงหลับตาลงช้าๆ “ถ้าหนูใช้ปากให้พี่ละคะ จะเป็นอะไรไหม” ไม่มีเสียงตอบกลับจากอีกฝ่าย ลูกพีชจึงถือวิสาสะใช้ปากครอบความใหญ่โตเบื้องหน้า เริ่มแรกสาวน้อยใช้ลิ้นแตะเลียตรงหัวเห็ดแต่ทว่ามือหนาของเสือดันจับศีรษะขึ้นลงเล็กน้อยตามใจตัวเอง “อื้ม อื้อ” “อื้ม” “แค่กๆ พี่เสือแตกใส่ปากหนู” ลูกพีชรีบผละหน้าออกจากตรงนั้นทันที มือบางเลื่อนขึ้นมาเช็ดมุมปากขณะที่อีกคนลุกหนีไปก่อนแล้ว มืออีกข้างจึงหยิบกระดาษทิชชูมาทำความสะอาดร่างกายหอบหายใจด้วยความเหน็ดเหนื่อยก่อนจะค่อยๆ พาตัวเองลุกขึ้นยืน เธอจัดการตัวเองให้เรียบร้อยพร้อมกับทิ้งน้ำหนักตัวนั่งลงบนโซฟานุ่มอีกครั้ง คนตัวเล็กเอนกายไปกับพนักพิงร่างกายเหมือนได้พักผ่อนหลังจากต้องใช้ชีวิตมาทั้งวัน คนตัวสูงหายหน้าหายตาเข้าไปในห้องนอนของตัวเองนานสักพักเขาจึงกลับออกมาอีกครั้งแถมยังเอ่ยปากไล่เธอเหมือนหมูเหมือนหมาทั้งที่เขาเองเป็นคนพาลูกพีชมาเหยียบที่นี่ รับรู้ได้ทันทีว่าเธอหมดประโยชน์ที่เขาต้องการแล้วแต่ลูกพีชก็ยังไม่ไปไหนเธอนั่งเฉยบนโซฟาราคาแพง “เสร็จแล้วเธอก็กลับไปได้ ไปสิ” “พี่เสือจะปล่อยหนูกลับคอนโด ทั้งที่สภาพแบบนี้เหรอคะ” ตัวเล็กเอ่ยน้ำเสียงใสถามไถ่ต่อคนตรงหน้าที่ตอนนี้เขาเบือนหน้าหนีไปทางอื่น “ทำไมกลับไม่ได้เหรอ” “เกิดมีคนทำมิดีมิร้าย แล้วข่มขืนหนูขึ้นมาล่ะพี่จะอดเป็นคนแรกของหนูนะ อุตส่าห์เก็บครั้งแรกไว้ให้พี่คนเดียวระวังจะเสียใจทีหลังนะคะ” “ปากดี ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าจะมีใครกล้าทำอะไรเธอไหม” เสือตัดสินใจเดินออกจากห้องปล่อยในลูกพีชนั่งงุนงงอยู่ที่เก่า นี่เขาจะจากไปอย่างนี้จริงๆ เหรอจะปล่อยให้ฉันนั่งอยู่ตรงนี้แล้วหาทางกลับคอนโดเองเหรอ รู้อย่างงี้ฉันไม่ขึ้นรถมากับเขาตั้งแต่ที่แรกก็จบแต่ถึงจะเป็นเพื่อนฉันไปส่งก็ไม่มีใครเต็มใจสักคน ก็ได้ถ้าจะเดินหนีออกไปแบบนี้ฉันก็จะนั่งรอที่นี่แหละจะไม่ลุกไปไหนเด็ดขาด หลายนาทีผ่านไป คนตัวสูงกลับเข้ามาอีกรอบแถมในมือถือถุงกระดาษสีน้ำตาล เสือเดินมุ่งตรงเข้าไปในห้องครัวก่อนจะวางของข้าวพวกนั้นบนเคาน์เตอร์บาร์ภายในห้องเงียบสนิทไม่มีแม้แต่บทสนทนา ขณะที่อีกคนจับจ้องมองการเคลื่อนไหวเขาทุกย่างก้าว เมื่อท้องยังว่างเขาจึงกดสั่งอาหารและลงไปรับเมื่อคนส่งอาหารมาถึงแล้ว มือหยาบจัดจานและใช้มือเดียวเลื่อนเก้าอี้เล็กน้อยเพื่อจะให้ตัวเองนั่งลงบนเก้าอี้ “พี่เสือสั่งอะไรมากินเหรอคะ” “อาหารเกาหลี” ลูกพีชส่งเสียงถามเขาจากห้องรับแขก มองเห็นแผ่นหลังของร่างสูงนั่งจัดอาหารอยู่ก็อดกลืนน้ำลายลงคอไม่ได้นี่เธอพึ่งจะทานข้าวมาเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่แล้วแต่ทำไมถึงไม่สามารถละความสนใจจากตรงนั้นได้เลย แต่ถึงอย่างนั้นเจ้าของก็ไม่ได้อนุญาตให้เธอนั่งร่วมโต๊ะด้วยเสียหน่อยตัวเล็กจึงหันมาให้ความสนใจกับงานในกระเป๋าหยิบipadออกมาแล้วตั้งใจทำงานที่อาจารย์พึ่งจะสั่งวันนี้ แม้ในห้องแห่งนี้จะไม่ได้มีเพียงคนเดียวแต่กลับไม่มีใครเอ่ยบทสนทนาต่อกัน เสือตั้งใจทานข้าวส่วนลูกพีชก็ทำงานให้แล้วเสร็จ ถึงเป็นแบบนั้นก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรฉันชินกับบรรยากาศเหล่านี้และก็พบเจอมาตลอดหลายปี ตั้งหน้าตั้งตาทำงานตัวเองให้เสร็จจะได้รีบส่งอาจารย์สักทีกว่าจะได้กลับบ้านก็ต้องนั่งแก้โค้ดที่ตัวเองทำผิด ไหนจะต้องมานั่งขมวดคิ้วกับตัวอักขระบนจออีก “ทำไมมันยากจัง ทำไมขิงขิงแก้ได้เนี่ย” เธอบ่นอุบอิบกับตัวเองแผ่วเบาแต่ดันเรียกความสนใจจากอีกฝ่ายให้หันมามองทางเธอได้ “พยายามจนสุดแล้วเหรอ ถึงบอกว่ามันยาก” “ก็มันยากจริงๆ ไม่เชื่อพี่ก็มาลองทำดูไหมละคะ” “ปากดีทำไมฉันต้องทำด้วย งานฉันก็ไม่ใช่” “ชิ! โอ๊ยยย ไม่อยากทำแล้ว” ตัวเล็กวางipadลงบนโต๊ะด้านหน้าพร้อมกับกอดอกแน่น ในหัวหนักอึ้งไม่สามารถคิดอะไรออก ดึงความสนใจให้เสือลุกจากที่นั่งของตัวเองและเดินเข้ามาใกล้ ก่อนจะจ้องมองหน้าจอแสงสีฟ้าสลับกับใบหน้าหวานที่กำลังนั่งบึ้งตึง ร่างสูงหย่อนตัวลงด้านข้างมือหนาอีกข้างหยิบงานของเธอขึ้นมาทำ มองดูสิ่งตรงหน้าก็อดจะอมยิ้มไม่ได้เพราะเขาเคยผ่านมาแล้วสมัยที่เรียนมหาวิทยาลัย เรื่องแค่นี้ไม่ยากเกินความสามารถเขาหรอก “เธอคีย์ตรงนี้ผิด พี่ให้ยืมMacBookเอาไหม” “พี่เสือจะช่วยพีชทำงานเหรอคะ” ร่างสูงพยักหน้าราวกับว่าแสงสว่างปลายอุโมงค์อยู่ไม่ไกล ลูกพีชระบายรอยยิ้มหวานให้กับอีกคนเมื่อเห็นอย่างนั้น เสือเดินไปที่ห้องทำงานเพื่อหยิบอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์มาวางไว้ตรงหน้าไร้การสนทนากันแต่อีกฝ่ายกลับก้มหน้าก้มตาทำงานให้เธอเหมือนกับว่าเป็นหน้าที่ตัวเองต้องรับผิดชอบ ทำให้สาวน้อยนั่งมองตามพร้อมอ้าปากค้างเพราะผู้ชายคนนี้สามารถแก้โค้ดและทำให้รันได้ตามปกติโดยที่ใช้เวลาไม่ถึงห้านาทีด้วยซ้ำ “พี่เสือเก่งจังเลยค่ะ พีชทำตั้งหลายชั่วโมงก็ไม่เสร็จสักที” “เรื่องง่ายๆ แค่นี้ ทำให้เป็นเรื่องยาก” “น่ารักจัง อยากเลื่อนสถานะกับพี่แล้วค่ะ” “อย่าข้ามขั้นลูกพีช ฉันคิดกับเธอแค่น้องสาว” คำพูดเหล่านั้นเป็นเหมือนมีดทิ่มแทงลงกลางอก ที่บอกว่าไม่ได้คิดอะไรแต่การกระทำของเราสองคนมันเกินเลยไปมาก ฉันชินแล้วแหละกับการที่พี่เสือบอกว่าคิดกับฉันแค่น้องสาว เพราะเขาก็พูดอย่างนี้มาตลอดหลายปีถึงอย่างนั้นฉันก็ไม่เชื่อหรอก น้องสาวที่ไหนเขาใช้ปากกันว่าไหมล่ะ ตัวเล็กให้ความสนใจกับงานของตัวเอง เมื่ออีกฝ่ายช่วยเธอทำงานลูกพีชจึงไม่รอช้าที่จะส่งงานอาจารย์ เพราะวันนี้เธอนั่งเครียดมาหลายชั่วโมงแต่กลับอึ้งที่เขาสามารถแก้โค้ดได้ภายในไม่กี่นาที “เสร็จแล้วค่ะ หนูจะกลับแล้ว” กล่าวแก่คนด้านข้างราวกับว่าน้อยใจ แต่เธอก็น้อยใจเขาจริงๆ ก่อนหน้านี้อาจจะทำตัวดื้อด้านไม่ยอมกลับหลังจากที่เขาเอ่ยปากไล่ “อืม ใครรั้งเธอไว้ล่ะ” “พี่เสือ ชิ! งอนแล้วไม่ต้องมาคุยกันเลย” ลูกพีชรีบเก็บข้าวของใส่กระเป๋าแล้วพาตัวเองลุกออกจากโซฟา อดน้อยใจไม่ได้แต่ละคำที่เขาเอื้อนเอ่ยต่อเธอไม่ว่าจะพยายามแค่ไหนแต่อีกคนดันไม่สนใจหรือเห็นเธออยู่ในสายตาแม้แต่น้อย เมื่อรู้ว่าตัวเองไม่ควรอยู่แล้วเธอก็ไม่ทนฝืนเดินจากเขามาโดยไม่บอกกล่าว พยายามทำตัวเข้มแข็งมากแค่ไหนแต่ก็อดจะร้องไห้ด้วยความเจ็บปวดที่เล่นงานหัวใจดวงเดิมไม่ได้ทุกครั้ง คำพูดถากถางจิตใจพ่นออกมาจากปากคนที่ชอบ กลายเป็นความอ่อนแอยากเกินจะทำใจไหว ไม่ว่าจะร้องไห้ฟูมฟายเสียน้ำตาไปแล้วกี่ครั้งแต่เขาไม่เคยสนใจอยู่ดี วันต่อมา เช้าวันต่อมาลูกพีชแต่งตัวเตรียมไปเรียนตามปกติ ตัวเล็กลงมาชั้นล่างพร้อมกับติดต่อเพื่อนอย่างทุกวัน ความพยายามไม่เคยลดละที่จะโทรหาคนที่อยู่ปลายสายถึงอย่างนั้นก็ไม่มีสัญญาณตอบรับ ลูกพีชจึงเปลี่ยนเป้าหมายเธอเรียกรถแทนจะวานให้เพื่อนมารับที่คอนโดเหมือนแต่ก่อน “ลูกพีชเดี๋ยวฉันไปส่งที่มหาลัยนะ แวะซื้อโดนัทมาฝากด้วย” “พี่เสือ มาได้ยังไงคะ” เห็นร่างสูงระบายยิ้มในยามที่เขาเดินเข้ามาใกล้ความน้อยใจตลอดทั้งคืนถูกลืมเลือนไปเสียสนิท ตัวเล็กแสดงสีหน้างุนงงเมื่อเห็นว่าเสือก้าวเข้ามาหาแถมในมือถือกล่องขนาดเล็ก คาดว่าด้านในคือโดนัทตามคำที่เขาบอกแน่นอน หลุบตามองต่ำเล็กน้อยอย่างนั้นลูกพีชหันมาสบตากับเขา “ไปขึ้นรถเร็ว เดี๋ยวพี่ไปส่ง” ประโยคเมื่อครู่นี้ฉันได้ยินไม่ผิดใช่ไหม เขาเนี่ยน่ะเหรอจะไปส่งฉันที่มหาวิทยาลัยอีกอย่างเขาไม่เคยมาคอนโดฉันด้วยซ้ำ ไม่รู้ว่าฉันจะแสดงสีหน้ายังไงต่อเขาแต่อีกคนคลี่ยิ้มหวานให้แล้วก้าวเดินไปยังรถตัวเอง จะรอช้าอยู่ไยรีบตามเขาไปสิ หัวใจเต้นแรงไม่เป็นจังหวะราวกับว่าจะหลุดออกจากทรวงอก มือบางเย็นเฉียบกุมเข้าหากันแน่นสติไม่อาจอยู่กับตัวเองเอาแต่มองสิ่งรอบข้างเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย ไม่อาจรู้เลยว่ารถสปอร์ตสุดหรูคันนี้แล่นออกจากลานจอดรถเมื่อไหร่ ลูกพีชหายใจเข้าออกถี่ๆ ริมฝีปากกระจับเม้มเข้าหากันก่อนจะสังเกตว่าทางนี้ไม่ใช่ทางไปมหาวิทยาลัยจึงต้องเอ่ยวาจาถามไถ่ขึ้น “เราจะไปไหนกันคะ ไม่ใช่ว่าไปส่งที่มหาลัยเหรอ” “ไปม่านรูด” “อะไรนะคะ ไปทำไม” ในระหว่างที่เอ่ยปากถามแต่ไม่ทันรู้ตัวเลยว่ารถหรูคันนี้ตบไฟเลี้ยวเข้ามายังสถานที่หนึ่งโดยไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย เสือเลี้ยวเข้าจอดก่อนจะหันไปสนใจผู้หญิงที่นั่งอยู่ด้านข้าง ลูกพีชแสดงออกว่าตกใจมากแค่ไหนเขาไม่เพียงพูดเล่นแต่ทำจริงๆ ด้วยสิ “แล้วพี่แวะเข้ามาที่นี่ทำไมคะ” “ทำมันบนนี่แหละ ถอดออกเร็ว” “ทะ..ทำอะไร พี่จะทำอะไรหนู” “มันอดไม่ไหวแล้วสิลูกพีช ถอดเสื้อผ้าเร็วเข้า” ****