ตอนที่ 8

ตอนที่ 8 ร่างสูงจัดท่าให้แก่คนตัวเล็ก ศีรษะของเธอหนุนที่วางมือพอดีส่วนร่างกายนอนราบกับโซฟานุ่มเรียวขาขาวแยกออกจากกันจนสุดทั้งที่ยังคงสวมถุงน่องตาข่ายรูปหัวใจ จากนั้นเสือจับกดแก่นกายความเป็นชายเข้ามาภายในช่องทางรักอย่างอ่อนโยน เขาเบาแรงมากสุดเท่าที่ทำได้สองตาจ้องมองการกระทำไม่อาจเคลื่อนไปไหน ความจุกเล่นงานกายสาวทำเอาลูกพีชน้ำตาคลอไม่ถึงกับปวดร้าวเหมือนครั้งก่อนแต่ต่างออกไปเพราะครั้งนี้เธอรู้สึกดี “พี่เสือ อื้อ มันจุก” “เธอรัดฉันแน่นขนาดนั้น” ให้เวลากับช่องทางรักได้ปรับตัวเสือค่อยๆ ขยับตัวตนเข้าออกเชื่องช้า ส่งนิ้วบดขยี้เม็ดสีสวยซึ่งกำลังแข็งเป็นไตหญิงสาวแสดงสีหน้าเหยเกด้วยความเสียวซ่านเธอเปล่งเสียงร้องครางไม่เป็นภาษาแอ่นสะโพกให้แก่คนตัวสูงตรงหน้าอย่างลืมตัว “อ๊ะ อ๊ะ อื้อ พี่เสือ” ตั่บ ตั่บ ตั่บ เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังลั่นห้องนั่งเล่นแห่งนี้แม้ว่าภายในจะเย็นฉ่ำมากขนาดไหนแต่บทรักแสนเนิบนาบก็แปรเปลี่ยนเป็นเร่าร้อนขึ้น เมื่อเสือตอกอัดสะโพกเข้าออกรัวและแรงกว่าเดิม คนตัวเล็กใต้ร่างหอบหายใจเข้าถี่ๆเธอไม่เคยรู้สึกดีขนาดนี้มาก่อนก็เพราะครั้งแรกขาไม่ได้อ่อนโยนหรือให้เธอปรับตัวเลยสักนิด “อื้อ มะ มัน อ๊ะ อ๊ะ อ๊า” สองแขนเอื้อมมือบีบขยำเต้าอวบสวยซึ่งกำลังกระเพื่อมไปตามแรง ลูกพีชจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาเขานิ่งมากจนเธอเดาใจเขาไม่ออก ไม่รู้ว่าการร่วมรักครั้งนี้พอใจเสือมากน้อยแค่ไหนแต่เขาไม่มีทางเปลี่ยนเสียงหรือเปลี่ยนสีหน้าไปเป็นอย่างอื่นได้เลย คนตัวสูงนิ่งเรียบเพียงแต่เร่งจังหวะสอบสะโพกเข้ามาเร็วขึ้น “พะ พี่เสือ รู้สึกดีไหมคะ อื้อ นะ หนูไม่เห็นว่าพี่จะ..อ๊ะ อ๊า” ร่างบางเกร็งกระตุกตัวสั่นระริกเมื่อถึงขอบสวรรค์ ส่วนเขาเองก็ยังคงกระแทกกระทั้นท่อนดุ้นเนื้อเข้ามาไม่ยั้ง ถึงแม้ว่าลูกพีชจะเสร็จสุขสมไปก่อนแล้ว เสือจับร่างกายของเธอให้ปรับเปลี่ยนท่าจากนอนราบอยู่เขาก็ดึงหญิงสาวให้ลุกขึ้นในท่าคลานเข่าโดยที่ลูกพีชหันหลังให้แก่เขา “แค่นี้ฉันยังไม่พอใจหรอกนะ” เสือเอื้อมมือถลกเสื้อไหมพรมของเธอขึ้นพร้อมกับถอดมันออกจากตัวหญิงสาว จากนั้นเลื่อนมือจับกดท่อนดุ้นเนื้อเข้าไปภายในโพรงรักอีกครั้ง สองมือปลดกระดุมเสื้อของตัวเองอย่างลวกๆ ขณะเดียวกันก็กระแทกแก่นกายเข้าออกเร็วขึ้น เกิดเป็นเสียงเนื้อกระทบกันดังลั่นห้องอีกครั้งหนึ่ง “อ๊ะ อ๊ะ อ๊า พี่เสือ อื้อ อึก” ตั่บ ตั่บ ตั่บ คนตัวเล็กหอบหายใจเข้าออกถี่ๆ เรียวแขนสองข้างดันตัวเองเอาไว้กับโซฟาราคาแพง เม็ดเหงื่อผุดตามผิวกายผ่องใสแม้ว่าอาการป่วยยังไม่หายดี แต่ความเสียวซ่านกลับเล่นงานกายสาว ลูกพีชแสดงสีหน้าเหยเกส่ายหน้าเล็กน้อยก่อนจะหันหน้ามองไปทางเขาที่อยู่ด้านหลัง “พี่เสือ นะ หนูจุกงื้อ” คนตัวสูงเอาแต่สอบสะโพกเต็มแรง มือหนาจับเอวคอดส่วนอีกข้างเอื้อมมาบีบคลึงเต้าอวบ “ฉันชอบนะเวลาเธอครางชื่อฉัน มันดูขอร้องให้สงสารเธอที่โดนกระแทกแรงๆ แบบนี้” “อ๊ะ อ๊าย พี่เสือเบาๆ ฮื่อ” ลูกพีชร้องเสียงหลงเมื่อถูกคนด้านหลังกระแทกแก่นกายเข้ามาไม่ยั้ง ทั้งรู้สึกดีและเสียวปะปนกันไป จากที่เธอถึงจุดสุดยอดแล้วรอบหนึ่งเหมือนว่าจะถึงขอบสวรรค์อยู่ร่ำไร ไม่นานร่างกายเธอสั่นเทาเกร็งกระตุกอีกครั้งตามมาด้วยคนข้างหลังปลดปล่อยน้ำกรามขาวขุ่นพุ่งเข้าสู่ถุงยางอนามัยคนตัวเล็กไร้เรี่ยวแรงที่จะพยุงตัวเองไหวเธอทรุดตัวนอนคว่ำหน้ากับโซฟาหรู ขณะที่อีกคนค่อยๆ ดึงแก่นกายความเป็นชายออกจากช่องทางรักและเปลี่ยนเครื่องป้องกันอันใหม่ มือหยาบปัดไรผมที่บดบังใบหน้างามลูกพีชหอบหายใจอย่างเหน็ดเหนื่อยไม่ทันไรเขาก็เปลี่ยนท่านอนของเธอจากคว่ำหน้าอยู่ให้หงายขึ้น เสือขยับเรียวขาขาวให้เป็นรูปตัวเอ็มก่อนมือใหญ่จะสัมผัสถุงน่องตาข่ายรูปหัวใจอย่างเบามือ ใบหน้าหล่อโน้มลงไปใกล้ก่อนจะค่อยๆ พรมจูบอย่างช้าๆ สร้างความตื่นเต้นให้แก่คนนอนอยู่ใต้ร่างอย่างลูกพีช ที่จ้องมองการกระทำนั่นอยู่แล้วหัวใจดวงเดิมเต้นรัวราวกับว่าจะหลุดออกมาจากทรวงอก ยกมือบางปิดปากตัวเองด้วยความเขินอาย “ใส่อีกนะ แบบนี้พี่ชอบ” เสียงทุ้มกล่าวบอกคนตรงหน้า ร่างเล็กพยักหน้าเล็กน้อยรู้ตัวอีกทีเสือก็จับแก่นกายเข้ามาภายในโพรงรักนุ่มอีกรอบ บทรักแสนเร่าร้อนถูกบรรเลงขึ้นโดยที่ลูกพีชนอนอยู่ใต้ร่างเขา คนตัวสูงกระแทกแก่นกายเข้าออกเร็วและรัวสร้างความเสียวซ่านให้แก่คนสองคนเป็นอย่างมาก จนเวลาผ่านไปหลายนานที่กิจกรรมรักเสร็จสิ้นลง เสือนั่งบนโซฟาอีกครั้งแต่สวมเพียงกางเกงขายาวเท่านั้นเขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมารับสายผู้หญิงที่ชื่อแพม น้ำเสียงคนปลายสายดูไม่สู้ดีนักเพราะอะไรน่ะเหรอ เพราะผมสัญญากับเธอไว้ว่างานวันเกิดปีนี้จะไปร่วมฉลองและอวยพรสักเล็กน้อย แต่ทุกอย่างดันผิดพลาดเมื่อพ่อแม่ของลูกพีชขอร้องให้ผมอยู่เฝ้าไข้เธอ ด้วยความเกร็งใจจึงต้องรับปากต่อพวกท่านและทิ้งงานวันเกิดของแพม ผ่านมาวันใหม่เธอต่อสายตรงมาหาผมด้วยน้ำเสียงออดอ้อนอยากได้รับคำอวยพรจากผม “เสือไม่ได้มางานวันเกิดแพมไม่เสียใจเท่าเสือไม่อวยพรให้แพมหรอกนะ” “ขอโทษที่ผ่านวันเกิดแพมมาแล้ว ฉันลืมอวยพรวันเกิดนะ” คนตัวเล็กนอนอยู่ข้างหลังรู้สึกตัว เธอพาตัวเองลุกขึ้นนั่งและโอบกอดเสือจากทางด้านหลัง ปลายคางแหลมซบบนไหล่ข้างซ้ายแอบฟังบทสนทนาระหว่างเขาและผู้หญิงคนนั้น “วันเกิดแพมปีนี้ก็ขอให้มีความสุขมากๆ นะ สมหวังกับสิ่งที่อยากได้และก็อยู่กับฉันไปนานๆ” “น่ารักจังเลยค่ะ เอาไว้พรุ่งนี้เจอกันนะคะไม่กวนแล้ว ฝันดีค่ะ” “ฝันดีครับ” คำพูดหวานๆ ที่ไม่เคยได้รับจากปากเขาทำเอาหญิงสาวแอบอิจฉาหลอนคนนั้น พยายามทำตัวให้เข้มแข็งและไม่รู้สึกอะไรแม้ในหัวจะขาวโพลนราวกับว่าสติได้หลุดลอยออกไป แต่ก็ต้องดึงความสนใจมาที่เสือเพราะเขาเอ่ยปากพูดกับเธอแถมสองมือยังดึงแขนเธอทั้งสองข้างออกจากลำตัว “พรุ่งนี้ฉันมีประชุมตอนเช้า ไปอยู่กับคุณย่านะ” เมื่อวางสายจากแพมเขาก็หันหน้ามาพูดคุยกับลูกพีช “ไปกับผู้หญิงคนนั้นหรือเปล่าคะ” เอ่ยถามไถ่ต่อร่างสูงทั้งที่น้ำตาคลอเบ้าอดงอแงใส่เขาไม่ได้ก็ในเมื่อไม่กี่นาทีก่อนสองคนยังมีอะไรกันอยู่เลย จะให้บอกว่าไม่รู้สึกอะไรคงเป็นไปไม่ได้ “อย่างอแงลูกพีช ไปนอนได้แล้ว” “พี่เสือนอนกอดหนูได้ไหมคะ หนูหนาว” “ไปพักผ่อนเธอไม่สบายอยู่อย่าลืมสิ จะให้ฉันติดไข้จากเธอเหรอ” ลูกพีชยอมลุกออกจากห้องนี้เพื่อกลับไปห้องนอนของตัวเอง เธอพยายามฝืนทำตัวเองว่าปกติแม้ในสมองจะเอาแต่คิดมากเรื่องผู้หญิงคนนั้น ผู้หญิงที่เธอไม่อาจสู้ได้เพราะเสือเปิดใจให้หลอนไม่ใช่เธอ วันต่อมาที่ห้างสรรพสินค้า ช่วงบ่ายของวันหลังจากเลิกเรียนลูกพีชชวนเพื่อนมาเดินเล่นที่ห้าง หาซื้อของกินซื้อเสื้อผ้าตามประสานักศึกษาเรียนมหาวิทยาลัย เธอหยุดเรียนไปนานถึงสี่วันหายดีแล้วจึงต้องรีบกลับไปเรียนให้เร็วที่สุดเพราะกลัวจะเรียนไม่ทันเพื่อน แต่โชคดีตรงที่เพื่อนของเธอดีมากๆ คอยช่วยเหลือทุกอย่าง ขิงขิง นาย เพลง เดินตามหลังสามคนส่วนลูกพีชเดินเคียงคู่มาพร้อมกับถุงเงิน “ไปกินชานมไข่มุกกันไหม ลดราคาอยู่ด้วย” ขิงขิงเอ่ยชวนเพื่อนๆ “เอาสิ เราอยากกินอยู่พอดีเลย” เมื่อตกลงกันแล้วทุกคนมุ่งตรงไปยังร้านชานมไข่มุกที่ว่า แต่สายตาของลูกพีชก็เหลือบไปเห็นอีกคนที่เดินมากับผู้หญิงที่ชื่อแพม ร่างบางยืนตัวแข็งทื่อทำอะไรไม่ถูกนอกเสียจากมองดูพวกเขาสองคนเดินจูงมือกันตรงไปยังร้านชานมไข่มุกแห่งเดียวกัน เพื่อนเดินตามหลังมาด้วยกันก็เกิดความสงสัยว่าทำไมลูกพีชถึงหยุดเดิน แต่พอเป็นขิงขิงก็ดูออกได้ทันที “ลูกพีชจะยังไปร้านนั้นอยู่หรือเปล่า” “ไปสิ แต่ว่าถุงเงินเราฝากอันนี้ไว้หน่อย” “ให้เราทำไมเหรอ” ยื่นแบล็คการ์ดให้ถุงเงินถือ ชายหนุ่มสงสัยจึงต้องเอ่ยปากถาม “ช่วยแกล้งเป็นแฟนเราหน่อยได้ไหม” “อะไรนะ แกล้งเป็นแฟนเธอ” ส่งสายตาเว้าวอนเพื่อนผู้ชายในกลุ่มถ้าเกิดฉันเดินเข้าไปกับเพื่อนแล้วไม่มีคนเดินจูงมือแบบพี่เสือก็คงจะน้อยหน้าสิ เขาทำแบบนั้นได้ฉันก็ทำได้เหมือนกันอยากจะรู้นักว่าพี่เสือจะรู้สึกอย่างไร จะเจ็บปวดใจบ้างหรือเปล่าหรือมีแค่ฉันที่คิดไปเองคนเดียว “ช่วยลูกพีชหน่อยนะ พอดีว่าคนที่ลูกพีชชอบอยู่นู่นกับผู้หญิงคนอื่น” “ช่วยเราหน่อยนะถุงเงิน ขอร้อง” “ก็ได้ๆ ทุกคนอยากกินอะไรเราจ่ายเอง” ถุงเงินหันหน้าพูดกับเพื่อนทางด้านหลัง เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายตอบตกลงลูกพีชจึงถือวิสาสะเอื้อมไปจับมือกับเขา ถึงจะรู้สึกแปลกเพราะว่าเป็นเพื่อนกันแต่เพื่อประชดคนใจร้าย เธอเดินจูงมือไปยังหน้าร้านกับถุงเงินโดยมีเพื่อนๆ ที่เหลือเดินตามหลังมาอีกที “ลูกค้ารอสักครู่นะคะ เชิญลูกค้าท่านถัดไปเลยค่ะ” หญิงสาวเป็นคิวถัดไปจากเสือและผู้หญิงคนนั้น เธอพยายามฝืนทำตัวร่าเริงเข้ามาเลือกดูเมนูแต่เพื่อให้สมบทบาทแฟน ลูกพีชหันไปถามไถ่คนด้านข้างถึงเมนูที่อีกฝ่ายต้องการ “แกกินอะไรดี เราเลือกไม่ถูกเลย” “เอาอันนี้ไหม อันนี้ด้วย” “ตอนนี้ทางร้านมีโปรโมชั่นคู่รักต้อนรับหน้าฝนอยู่นะคะ ลูกค้าสนใจรับไหมคะ” “รับค่ะ มีอะไรบ้างคะ” พนักงานแนะนำเมนูและส่วนลดต่างๆ แต่หางตาก็เห็นว่าเสือมองการกระทำของเธออยู่นั่นแหละคือความต้องการของลูกพีช ร่างบางอมยิ้มเล็กน้อยก่อนจะเปลี่ยนจากจับมือกับถุงเงินไปควงแขนอีกคนแทน แม้ว่าริมฝีปากจะขยับพูดอยู่กับพนักงานแต่ความสนใจของเธอส่วนใหญ่อยู่กับเสือคนที่ยืนอยู่ด้านข้าง “แกซื้อให้เราหน่อยสิ” เปล่งน้ำเสียงหวานต่อถุงเงิน เพื่อนผู้ชายไม่รอช้าที่จะยื่นแบล็คการ์ดแก่พนักงานเพื่อทำการจ่ายเงิน แต่เสียงของผู้หญิงอีกคนดังขึ้นเสียก่อน “เสือขอซื้ออันนี้ได้ไหมคะ” หญิงสาวจากที่จ้องมองอยู่นานเธอเกิดความต้องการอยากจะได้ขึ้นมาบ้างจึงไม่รอช้าที่จะเอ่ยวาจาขอชายหนุ่มด้านข้าง “อยากได้อะไรก็ซื้อเลย แค่นี้ไม่กี่บาทหรอก” น้ำเสียงเย็นชากล่าวต่อหญิงสาวคนนั้น พลางยกมือขึ้นกอดอกสถานการณ์ในร้านค่อนข้างตึงเครียดจนทั้งสองฝ่ายได้รับเมนูที่สั่งไปและแยกย้ายกันในที่สุด ตกเย็น เรื่องเมื่อตอนบ่ายเสือไม่สบายใจเป็นอย่างมาก เขาคิดฟุ้งซ่านจนไม่เป็นการเป็นงานตกเย็นก็รีบบึ่งมาหาเธอถึงคอนโด เสือนั่งรออยู่ในรถพักใหญ่หลังจากโทรสายตรงไปหาลูกพีชให้เธอลงมาพบกันบริเวณลานจอดรถภายในใจร้อนรุ่มแต่ก็ทำได้เพียงรออย่างใจเย็นไม่นานลูกพีชก็ขึ้นมานั่งฝั่งด้านข้างเพราะจำรถยนต์คันนี้ได้แม่นยำ เธอจึงไม่ลังเลเปิดประตูพร้อมก้าวเท้าขึ้นมา “มีอะไรจะคุยกับหนูเหรอคะ” ยังคงเฉยชาทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นอะไรกับเรื่องราวเมื่อตอนบ่ายแต่ก็ต้องตกใจเมื่อเสืออุ้มเธอขึ้นไปนั่งบนตักแกร่งไม่มีปี่ไม่ขลุ่ย “น้อยใจเหรอที่ฉันอยู่กับผู้หญิงคนอื่น” เธอน้อยใจเขาได้ด้วยเหรอ เธอมีสิทธิ์ที่จะทำแบบนั้นเหรอในเมื่อเขายืนยันเสียงแข็งว่าไม่ได้รักไม่ได้ชอบเธอแต่ก็ให้ความหวังเรื่อยมา ลูกพีชแสดงสีหน้าน้อยใจใช่ว่าเธอจะห้ามเขาให้ยุ่งกับผู้หญิงคนอื่น เพราะทำแบบนั้นไม่ได้จึงต้องนั่งเสียใจอยู่ถึงทุกวันนี้ ทำไมกัน เขาทำแบบนี้เพื่ออะไรคนตัวเล็กพยักหน้าเป็นคำตอบไร้เสียงตอบรับใดๆ “หนูเสียใจ แต่พี่เคยสนใจกันบ้างไหมคะ” “แค่สนุกน่ะลูกพีช อย่าผูกมัดสิ” “แค่สนุกของพี่แต่มันเป็นการให้ความหวังหนูไง..อื้อ” กล่าวไม่ทันจบประโยคริมฝีปากกระจับก็ถูกครอบด้วยริมฝีปากหนาของชายหนุ่มทำเอาตัวเล็กเบิกตาโพลงโตด้วยความตกใจ ****