ตอนที่ 7

ตอนที่ 7 ตั้งสติได้หญิงสาวพาตัวเองลุกขึ้นยืนอีกครั้งด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี ลูกพีชยกมือขึ้นปาดน้ำตาป้อยๆ ก้าวเท้าเดินต่อไปข้างอย่างคนไร้สติเป้าหมายเดินในสมองตอนนี้คือบ้านหลังโตของตัวเอง ปัดความคิดมากและพยายามพาตัวเองกลับบ้านให้เร็วที่สุด น้ำตาสีใสไหลอาบแก้มเนียนสองข้างความน้อยเนื้อต่ำใจเพิ่มทวีพูนมากยิ่งขึ้น เมื่อเห็นว่าเสือเดินมาทางสระว่ายน้ำพร้อมเพื่อนของเขาและผู้หญิงคนนั้น คนที่เขาพึ่งพามาเปิดตัวต่อหน้าทุกคน วินาทีนั้นลูกพีชวิ่งอย่างไม่คิดชีวิตและออกจากงานไปไม่บอกไม่กล่าว ทำเอาพี่สาวอย่างซาเนียร์ตื่นตระหนกและกำลังจะตามน้องสาวกลับไป พลันก็ถูกมือหยาบของอีกคนดึงตัวเธอเอาไว้เสียก่อน “ปล่อย เนียร์จะไปดูน้อง” “เธอกล้าทำให้ฉันไม่พอใจเหรอซาเนียร์ ถ้ากล้าก็ลองดู” กระทิงกล่าวแก่คนตัวเล็กคล้ายกับออกคำสั่งทำให้ซาเนียร์ไม่กล้าเดินออกไปจากงานแต่ความเป็นห่วงน้องสาวยังคงสะท้อนผ่านม่านตาสีดำคู่นั้น คฤหาสน์ตระกูลภัทรวาณิชย์ หญิงสาววิ่งขึ้นไปยังห้องนอนของตัวเองทันทีที่มาถึง จากความมั่นใจเต็มร้อยพกออกไปจากบ้านกลับมาไม่เหลือแม้แต่น้อย ลูกพีชก้าวขาเหยียบพื้นห้องน้ำส่วนมือบอบบางยกขึ้นเปิดฝักบัวด้านบนปล่อยสายน้ำชโลมร่างกายความเจ็บปวดแล่นเข้าสู่กลางหัวใจดวงเดิมหญิงสาวน้ำตาพรั่งพรูยกมือขึ้นปิดปากอย่างอดสู ภาพผู้ชายใจร้ายสาดคำพูดคำจาไม่ดีใส่เธอยังคงตราตรึงในใจ ปล่อยกายปล่อยใจให้มีเพียงสายน้ำไหลผ่าน หวังจะขจัดเรื่องเขาคนนั้นได้บ้าง สักวินาทีเดียวก็ยังดี ผ่านไปนานจนเธอเผลอหลับไปกับร่างกายอิดโรย ไม่มีใครสนใจเธอเลยสักนิดทุกคนต่างสนุกอยู่กับงานเลี้ยงฉลองวันเกิด เป็นเวลาเกือบเที่ยงคืนพ่อแม่ของลูกพีชขอตัวกลับจากงานและมาดูอาการของลูกสาวคนเล็กแต่กลับพบแต่ความว่างเปล่าภายในห้องนอน มีเพียงเสียงน้ำไหลจากด้านในห้องน้ำอีกทีทำให้ผู้เป็นแม่ยิ่งไม่สบายใจรีบตามหากุญแจสำรองมาเปิดห้องน้องโดยเร็ว ด้านหลังประตูบานสีขาวคือภาพของลูกสาวกำลังนั่งหลับไม่มีสติท่ามกลางสายน้ำที่ไหลลงมาจากเพดานห้อง คนเป็นแม่หัวใจสลายและรีบเข้าไปปิดน้ำสัมผัสเรือนร่างของลูกพีชแม้จะโดนน้ำมานานเป็นชั่วโมงแต่ความร้อนรุ่มทำให้รู้ว่าลูกสาวกำลังไข้ขึ้นสูง ใบหน้าหวานขาวซีดยิ่งทำให้คนเป็นพ่อแม่อยู่นิ่งไม่ได้ รีบขับรถพาลูกไปส่งโรงพยาบาล “ลูกพีช แม่ขอโทษที่ไม่รีบมาหาหนู” “รีบพาลูกไปโรงพยาบาลก่อนเถอะ” โรงพยาบาลเอกชน ซาเนียร์มาถึงโรงพยาบาลหน้าตาตื่น เมื่อรู้ข่าวว่าน้องสาวป่วยไข้ขึ้นสูงและต้องนอนดูอาการที่นี่ถึงสามวันเธอรู้สึกผิดกับลูกพีชเป็นอย่างมาก ถ้าเกิดเธอตามลูกพีชกลับบ้านตั้งแต่แรกคงไม่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ถ้าเกิดเธอกล้าขัดคำสั่งของผู้ชายคนนั้นเธอก็คงไม่ต้องมากังวลใจเหมือนในตอนนี้หญิงสาวมุ่งตรงไปยังห้องผู้ป่วยวีไอพีตามที่ได้พูดคุยกับพ่อแม่ “พ่อแม่ ลูกพีชเป็นยังไงบ้างคะ” “น้องไข้ขึ้นสูงมาก ถ้าเกิดว่ามาช้ากว่านี้น้องอาจจะช็อกก็ได้” “ตอนนี้ปลอดภัยแล้ว ต้องรอดูอาการอีกสักสองสามวัน” ผ่านไปหลายนาทีคนที่นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงผู้ป่วยก็ค่อยๆ เปิดเปลือกตาหนักอึ้งขึ้นมามองภาพรอบด้าน ลูกพีชรู้สึกไม่ดีแต่ก็พยายามปรับสายตามองสิ่งรอบข้างชัดๆ เห็นพ่อแม่และพี่สาวนั่งรออย่างจดจ่อเธอจึงเอ่ยวาจาขึ้นน้ำเสียงแผ่วเบา “พ่อแม่ ซาเนียร์” “ลูกพีช เป็นยังไงบ้างลูก” “หนูปวดหัวค่ะ อยากกลับบ้าน” หญิงสาวสำรวจแขนตัวเองซึ่งถูกเชื่อมโยงด้วยสายน้ำเกลือ กลืนน้ำลายเหนียวลงคอเฮือกใหญ่ก่อนจะหันไปมองเหยือกน้ำด้านข้างหัวเตียง ซาเนียร์ไม่รอช้ารีบรินน้ำใส่แก้วให้ลูกพีชดื่มทันที เตียงของผู้ป่วยถูกปรับขึ้นในระดับที่สามารถนั่งพูดคุยกับคนรอบข้างได้สะดวก พอลูกสาวคนเล็กของบ้านป่วยทุกคนพร้อมใจกันอยู่เฝ้าที่โรงพยาบาล “หมอบอกให้ลูกนอนดูอาการสักสองสามวันนะ” “แต่หนูไม่อยากอยู่คนเดียว” เพราะเคยป่วยตอนเด็กแต่พ่อแม่กลับไม่มีเวลาว่างมาดูแล ทำให้ฉันต้องอยู่ห้องแบบนี้กับพยาบาล ทั้งที่ไม่ควรรู้สึกแบบนั้นแต่ฉันโตแล้วก็ควรที่จะอยู่คนเดียวได้ ทุกคนยังคงมีภาระหน้าที่ที่ต้องกลับไปทำงานของตัวเอง แค่สองสามวันเองฉันก็คงจะอยู่ได้แหละ สายตาเว้าวอนทอดมองไปยังพ่อกับแม่ที่ยืนอยู่ปลายเตียง ทำให้พวกท่านหันหน้าสบตากันและกำลังคิดทบทวนว่าจะเอายังไงต่อดี เพราะงานที่ทำต้องเดินทางไปยังต่างจังหวัดอยู่บ่อยครั้งและการกลับมาบ้านก็เพื่อร่วมงานเลี้ยงฉลองซึ่งเป็นกรณีพิเศษ เมื่ออดสงสารลูกไม่ได้พวกเขาจึงต้องหยุดงานสักสองสามวันเพื่อดูแลลูกพีชที่โรงพยาบาล “พักผ่อนก่อนเถอะ พ่อกับแม่ก็จะอยู่นี่แหละ” “เนียร์ขอโทษที่ดูแลลูกพีชไม่ดี” “ไม่ใช่ความผิดซาเนียร์สักหน่อย ลูกพีชป่วยเพราะตัวเองทั้งนั้น” “พักผ่อนเถอะลูกสาวพ่อ อย่าเครียดไปมากกว่านี้เลย” ผู้เป็นบิดาเดินอ้อมมาฝั่งหัวเตียงก่อนจะใช้มือลูบศีรษะของลูกสาวเบาๆ กล่าวบอกให้เธอพักผ่อนอย่างเต็มที่ ลูกพีชพยักหน้ารับอย่างเข้าใจก่อนที่ทุกคนจะแยกย้ายไปนอนพักผ่อนและปิดไฟทุกดวงภายในห้องจนทุกอย่างมืดสนิท สามวันต่อมา คฤหาสน์ตระกูลภัทรวาณิชย์ ภายในบ้านหลังโตหญิงสาวสวมเสื้อไหมพรมเปิดไหล่ตัวใหญ่สีชมพูหวาน ขาเรียวสวมใส่ถุงน่องตาข่ายรูปหัวใจสีขาวและเพิ่มความอบอุ่นจากที่อุ่นขาสีขาวเช่นเดียวกัน ตัวเล็กก้าวลงบันไดทีละขั้นโดยไม่อาจรู้เลยว่าถูกจ้องมองจากชายคนหนึ่ง เขายืนกอดอกมองดูอยู่ห่างๆ ผมต้องมาเฝ้าไข้เธอก็เพราะว่าคำขอร้องจากพ่อแม่ของลูกพีช ตอนแรกก็ตกใจเหมือนกันที่รู้ข่าวว่าเธอป่วยจนต้องนอนโรงพยาบาลถึงสามวัน พอมาวันนี้ดูอาการของเธอแล้วก็ไม่น่ามีอะไรเป็นห่วงยังเดินได้คล่องแถมเสื้อผ้าอาภรณ์ที่สวมใส่ไม่กลัวหนาวเลยสักนิด ผมใช้มือโอบกอดเธอจากทางด้านหลังโดยที่อีกคนไม่ทันจะได้ตั้งตัว “อ๊ะ พี่เสือมาตอนไหนคะ” “อารมณ์ดีจังเลยนะ แต่รู้ไหมเธอทำให้ฉันอดไปงานวันเกิดแพม” คนตัวเล็กยืนแน่นิ่งเมื่อได้ยินชื่อของผู้หญิงอีกคน เพราะเธอเหรอเขาถึงไม่ได้ไปงานวันเกิดแพมแต่เสือเลือกที่จะปฏิเสธก็ได้ ทำไมเขาถึงไม่ทำและรับปากที่จะอยู่ดูแลลูกพีช รู้ตัวอีกทีร่างบางก็ถูกอุ้มตัวลอยมายังห้องนั่งเล่นโดยที่หันหน้าเข้าหาเสือ ผู้ชายใจร้ายที่เธอตกหลุมรักซ้ำแล้วซ้ำอีก “พี่ก็ไปหาเธอสิคะ หนูไม่ได้ขอให้มาสักหน่อย” “แน่ใจว่าอยู่คนเดียวได้?” ลูกพีชส่ายหน้าเบาๆ ส่งสายตาเว้าวอนต่อคนเบื้องหน้าเธอไม่สามารถอยู่คนเดียวได้เพราะที่บ้านหลังนี้ไม่มีใครอื่นเลยนอกจากพวกเขาทั้งสองคน แต่ที่เขาต้องอยู่ที่นี่เพราะความเกรงใจต่อพ่อแม่ของเธอหรือเปล่า แบบนั้นลูกพีชจะรู้สึกผิดเป็นอย่างมากที่เธอไม่สามารถอยู่คนเดียวได้จนเดือดร้อนคนอื่น “ฉันชอบนะเวลาเธอใส่ถุงน่อง” เลื่อนใบหน้าหล่อเข้ามาใกล้พร้อมเปล่งน้ำเสียงเรียบกระซิบกระซาบข้างใบหูทำเอาคนตัวเล็กขนลุกซู่ “ถ้าพี่ไม่คิดอะไรกับหนู ก็อย่าทำแบบนี้สิ” “เอาอย่างงี้ไหมเราแค่มาสนุกกันโอเคไหม ถ้าไม่ฉันจะเลิกยุ่งกับเธอ” คนตัวสูงเอ่ยข้อเสนอต่อเธอเรื่องแบบนี้แค่สนุกเหรอในความคิดเขา แต่ลูกพีชเธอจริงจังมากแค่ไหนถึงขั้นต้องเก็บครั้งแรกไว้ให้กับคนที่รักนั่นก็คือเขา แต่ถ้าเขาเลิกยุ่งกับเธอล่ะแค่ไม่ได้เจอหน้าเสือหลายวันลูกพีชก็เหมือนคนตรอมใจ แล้วเธอจะเลือกอะไรได้ล่ะนอกเสียจากตามใจเขา “เลือกเอานะลูกพีช” “หนูกลัวว่ามันจะเจ็บเหมือนครั้งก่อน” หญิงสาวเอ่ยน้ำเสียงแผ่วเบาริมฝีปากอวบอิ่มเม้มเข้าหากันก่อนที่จะใช้ฟันบนกัดลงริมฝีปากล่าง สองตาจับจ้องอีกคนตรงหน้า เธอกลัวการมีอะไรกับเขาเพราะครั้งแรกเสือไม่ได้อ่อนโยนหรือเล้าโลมเธอก่อนเลยสักนิด ครั้งนี้เป็นการตกลงที่เต็มใจทั้งสองฝ่าย “อ้าขาออกสิลูกพีช แล้วก็เลิกกัดปากสักที” “ออกไปเลยนะ หนูไม่สบายอยู่” แขนแกร่งดึงคนตัวเล็กให้เอนกายกับโซฟาราคาแพง ก่อนจะค่อยๆ ถลกเสื้อไหมพรมสีชมพูขึ้นเผยให้เห็นกางเกงลูกไม้ตัวจิ๋วปกปิดใจกลางความเป็นสาว เลื่อนขึ้นไปให้พ้นเต้าอวบอั๋นสองข้างไร้ซึ่งบราเซียร์ปกปิด อดไม่ได้ที่เสือจะส่งมือบีบคลึงหน้าอกใหญ่ลูกพีชมองตามการกระทำไม่กะพริบตาเธอกลืนน้ำลายลงคอหลายต่อหลายครั้ง “พี่ก็ช่วยดูแลเธออยู่ไงลูกพีช เพราะฉะนั้นอ้าขาออก” “อื้อ พี่เสือหนู งื้อ ก็ได้ค่ะ” ร่างบางทำตามอย่างว่าง่ายเธอค่อยๆ ขยับเรียวขาแยกออกจากกัน มือหนาข้างหนึ่งจับสะโพกส่วนอีกข้างบีบเคล้นเต้าสวยตรงหน้าอย่างมันมือ ผมยอมรับว่าไม่เคยจะพิศวาสผู้หญิงใต้ร่างเลยแม้แต่น้อยเพราะเราสองคนรู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก แต่พอลูกพีชโตเป็นสาวเรือนร่างเธอน่าหลงใหลเสียมากกว่าเต็มไม้เต็มมือไปหมดไม่ว่าจะสัมผัสตรงส่วนไหน “ไหนบอกว่าไม่สบาย ใส่ชุดนี้ไปอ่อยใคร” “อ่อยยามหน้าหมู่บ้านมั้งคะ ถามมาได้” คนตัวโตหยิบกล่องถุงยางอนามัยออกมาจากกระเป๋ากางเกงจำนวนหนึ่งกล่อง ก่อนจะหันมาสบตากับเธอที่นอนอยู่ด้านใต้ “วันนี้เอามาแค่กล่องเดียว ไม่หมดฉันไม่หยุดหรอกนะ” “พี่เสือ แต่ว่าอื้อ กัดคอหนูทำไมเป็นหมาเหรอ!” ลูกพีชเอ็ดเขาเสียงดังเมื่อเห็นว่าเสือโน้มใบหน้าลงมาใกล้ซอกคอขาวก่อนจะทำรอยแดงก่ำเอาไว้ สายตาเย็นชาจ้องมองเธอพลางหยิบอาวุธคู่กายออกจากกางเกง มือหนาสาวขึ้นลงสองสามรอบก่อนจะจ่ออยู่ตรงปากถ้ำใช้แก่นกายถูไถบริเวณปากทางเข้า ความรู้สึกแปลกใหม่ทำให้สาวน้อยใบหน้าแดงเปล่งปลั่งหายใจไม่ทั่วท้อง “แสดงความเป็นเจ้าของหน่อย เผื่อเธอลืมไปแล้วตรงนี้เยิ้มเชียวนะ” ผมจ้องตรงส่วนล่างน้ำหวานฉ่ำไหลเยิ้มอาบปากทางเข้า ประมาณว่าเชิญเชื้อผมที่กำลังถูไถปากถ้ำ ผมชอบนะเวลาเธอใส่ถุงน่องแบบนี้มันทั้งน่ารักทั้งน่าเอา ยอมกลืนน้ำลายตัวเองลงคอที่ครั้งหนึ่งผมเคยบอกว่าไม่สนใจอะไรในตัวเธอเลยสักนิด “หนูกลัวเจ็บ ฮึก พี่ทำเบาๆ ได้ไหม” “ฉันจะทำเบาๆ ให้ก็ได้ ถ้าเกิดว่าเธอครางชื่อฉันทั้งคืน” “อ๊ะ พี่เสือขา” ลูกพีชร้องเสียงหลงเมื่อจู่ๆ เสือก็ส่งแก่นกายความเป็นชายเข้ามาในโพรงรักหลังจากที่เขาสวมเครื่องป้องกัน น้ำตาคลอไม่ใช่เพราะความเจ็บปวดแต่มันกลับรู้สึกดีกว่าครั้งก่อน ****