“ผมทนไม่ไหวแล้วน้ำ ช่วยผมหน่อยนะคนเก่ง” เสียงทุ้มสั่นพร่า ภูชิตขยับพูดขณะที่ยังละเลียดขบเม้มริมฝีปากอิ่มอย่างหมั่นเขี้ยว มือใหญ่ดึงรั้งชุดคนไข้สีชมพูอ่อนออกอย่างว่องไว ภูชิตลูบไล้แผ่นหลังเนียนเรื่อยไปจนถึงสะโพกหนั่นแน่นเต็มมือ แล้วออกแรงกดพร้อมกับเกร็งยกสะโพกของตน จงใจให้กึ่งกลางกายสัมผัสกันอย่างปลุกเร้า
“ถอดชุดให้ผมหน่อยสิ น้ำจ๋า” คนถูกขอร้องยันกายลุกขึ้นคร่อมนั่งชันเข่าบนหน้าท้องของร่างใหญ่ คนที่จับตามองถึงกับถอนหายใจเสียงดังเฮือก ดอกไม้สีสดกลางกายแย้มบานอวดความชุ่มฉ่ำโดยที่เจ้าของไม่ทันระวังตัว แต่เมื่อน่านน้ำเห็นสายตาที่จ้องมองค้างที่จุดเดียว เธอจึงก้มลงมองตาม ขาเรียวขาวกำลังจะหุบเข้า แต่ช้ากว่ามือใหญ่ที่จับหมับเข้าที่หัวเข่าทั้งสอง
“คุณภู!” หญิงสาวอุทานตกใจ กำปั้นเล็กทุบอกแกร่งเบาๆ
“อื้อ...สวยออก จะมาขัดขวางเจ้าของสวนไม่ให้ชมสวนของตัวเองได้ไง”
“อย่าแกล้งน้ำแบบนี้สิคะ”
“ถ้าไม่อย
