ภูชิตดูดซับเสียงครางหวีดร้องไว้ทั้งหมด น่านน้ำจึงทำได้แค่เพียงส่งเสียงอืออาในลำคอ ครู่เดียวร่างบางก็ผละใบหน้าออกจากเขาแล้วซวนซบใบหน้าลงที่บ่ากว้าง เสียงหอบหายใจของหญิงสาวทำให้คนได้ยินหัวเราะเบาๆ มือใหญ่ลูบไล้ร่างเนียนนุ่มอย่างแสนรัก ภูชิตกดจมูกลงบนเรือนผมหอมกรุ่น
“ผมรักน้ำ”
“น้ำก็รักคุณภูค่ะ” เสียงหวานเบาหวิว คนได้ยินยิ้มสุขหัวใจ ครู่เดียวเสียงลมหายใจของน่านน้ำก็ปรับเป็นจังหวะสม่ำเสมอ วงแขนแกร่งกอดกระชับร่างเล็ก และหลับตาลงพร้อมกับรอยยิ้มแห่งความสุข น่านน้ำส่งเสียงอืออาเล็กน้อยในตอนที่ภูชิตขยับตัว เพราะสองร่างยังคงสอดประสานกันอยู่ ทำให้ทุกครั้งที่เขาขยับตัวจุดที่ไวต่อความรู้สึกก็รู้สึกวูบวาบแปลบปลาบขึ้นมาทุกที
ภาพชายหนุ่มตัวโตโอบประคองหญิงสาวร่างเล็กเดินเข้ามาภายในบ้าน ทำให้ป้าดอกไม้ขยับแว่นแล้วจ้องมองไม่วางตา ต่อเมื่อทั้งสองเดินมานั่งโซฟายาวตรงข้าม หญิงชราจึงได้ถอนหายเฮือกใหญ่
“เป็น
