“หลานสาวป้าโตขึ้นแล้วจริงๆ” ดูจากความเด็ดขาดในการจัดการกับปัญหาเมื่อกลางวัน กับคำพูดที่หลานสาวพูดมา ป้าดอกไม้จึงไม่ห่วงอีกแล้ว หากจะปล่อยให้น่านน้ำใช้ชีวิตคู่กับผู้ชายคนที่เธอเองก็มองออกว่าเขาเป็นคนดีคนหนึ่ง
“คุณป้าอนุญาตให้น้ำอยู่กับคุณภูแล้วใช่ไหมคะ” น่านน้ำยิ้มกว้างอย่างดีใจ
“จะไปอยู่กับเขาได้ยังไง ยังไม่เห็นเขามาขอหลานสาวป้าสักหน่อย ป้าก็รออยู่ว่าเมื่อไรจะมาขอเสียที ขี้เกียจดูแลแล้ว ใครอยากได้ก็ให้รีบมาขอ จะได้ยกใส่พานให้เขาไป แถมข้าวสารสักสองกระสอบด้วย เขาจะเอาไหมฮึ”
“คุณป้า!...น้ำรักคุณป้าจังเลยค่ะ ขอบคุณนะคะ” น่านน้ำขยับตัวกอดร่างของผู้เป็นป้าแน่น ใบหน้านวลซบลงกับอกนุ่มนิ่มด้วยรอยยิ้มสุขใจ ป้าดอกไม้กอดร่างหลานสาวลูบแผ่นหลังเนียนเบาๆด้วยความรักใคร่
“สวัสดีครับกำนันช้าง” ภูชิตยกมือไหว้ร่างสูงใหญ่ที่เพิ่งก้าวลงจากรถ เหล่าคนติดตามห้าคนยืนประกบเจ้านายตัวเองอย่างระแวดระวัง
“สวัสดีครั
