“หวานไม่เคยเปลี่ยน ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้จูบจนถึงครั้งนี้ พิมพ์ของพี่น่ารัก น่ากินที่สุด”
“อืม...เข้าข้างในเถอะพี่เมฆ เดี๋ยวใครมาเห็นหรอก”
“หืม...นี่ชวนกันซึ่งๆหน้าเลยเหรอ แต่พี่ว่าก่อนเข้าห้องเรามาวอร์มร่างกายกันหน่อยเถอะ”
“อ๊ะ! พี่เมฆ อย่าค่ะ” คนแรงน้อยกว่าหรือจะสู้คนแรงเยอะกว่าได้ มือใหญ่สองข้างสอดผ่านผ้าผืนน้อยที่โอบอุ้มสองเต้าอวบไว้อย่างรวดเร็ว เคล้นคลึงสลับบีบฟอนเฟ้นอย่างหลงใหล
“อา...ดีจัง นุ่มเนียนมือที่สุด อยากกินจัง” พูดจบก็จับร่างภรรยาหันหน้ากลับมาหาตนเอง ไม่นำพาว่าเจ้าของเขาจะดิ้นรน ป่ายปัดสักนิด ผ้าชิ้น
เล็กสีสวยถูกแกะปมที่ผูกไว้ด้านหลังออก อกอวบเต่งตึงดีดเด้งล่อสายตาคนคอยท่าจ้องมองอยู่แล้วทันที
“พี่เมฆ...ไม่ได้นะ เข้าไปในห้องกันเถอะ อ๊าย!” ปากหนาอุ่นซ่านฉกวูบลงพอดิบพอดีกับเม็ดลูกกวาดสีหวาน และออกแรงดูดดึงโดยไม่ฟังเสียงห้ามปรามใดๆ พิมพ์รพีพรจับบ่ากว้างทั้งสองข้างแน่น เล็บ
